162 
ken van den halm achteruit. Twee kenmerken, die met 
elkaar in verband staan zoo, dat de maximum-variaties van 
het één steeds met minimum-variaties van het andere 
gepaard gaan, kan men dus niet door teeltkeuze verbeteren : 
verbetering van het ééne heeft steeds achteruitgang van het 
andere tengevolge. 
Ook in een ander opzicht is de correlatie van veel ge- 
wicht. Niet zelden maakt zij het mogelijk kenmerken, 
die eerst laat in de plant te voorschijn treden, reeds aan 
jonge planten te beoordeelen. Zoo heeft de Vries gevonden, 
dat kiemplantjes met drie kiemblaadjes in plaats van 
twee, neiging bezitten om later in den volwassen stengel 
allerlei abnormaliteiten te vertoonen ; wil men nu, bv. voor 
anatomische onderzoekingen, zulke stengels verkrijgen, dan 
behoeft men niet een groot aantal planten te kweeken om 
daar later deze abnormale uit te zoeken, maar men kan, 
door van een groot zaaisel alleen de plantjes met meer dan 
twee kiemblaadjes uit te planten, in een betrekkelijk 
klein aantal planten voldoende materiaal vinden. 
De bespreking der fluctueerende variabiliteit wil ik be- 
sluiten met een voorbeeld uit de praktijk, dat het beste 
duidelijk maakt in welk opzicht door voortdurende selectie 
van extreme varianten resultaten bereikt kunnen worden 
en wat zij voor de cultuur voor waarde heeft. De selectie 
der suikerbieten is daartoe het meest geschikte voorbeeld. 
Omstreeks 1850 begon Louis de Vilmorin met zaaiproeven 
om het suikergehalte van beetwortels te verbeteren. In 
dien tijd bedroeg het ongeveer 7 a 8 %. De planten met 
het hoogste suikergehalte werden nu volgens een tamelijk 
eenvoudige methode uitgezocht: de wortels met het hoog- 
ste suikergehalte bezitten ook het hoogste soortelijk ge- 
wicht, zoodat men de selectie kon doorvoeren door de 
wortels in een bepaalde zoutoplossing te werpen en de zin- 
kende alleen als zaaddragers uit te planten. Na enkele 
generaties was reeds tengevolge dezer teeltkeus vooruit- 
