— 169 
eindresultaat het afsterven van het gemarcotteerde deel 
van de plant. Ook daar waar de afschorsing op de goede 
hoogte was aangebracht, gebeurde het wel eens, dat een 
deel van het weeke topeinde en de daar gevormde krans 
van jonge bladeren verdroogden; het wegsnijden van dien 
top voorkwam echter verdere consequenties voor den 
groei en de vorming van den marcot. 
Noodlottige gevolgen heeft ook het maken van diepe 
insnijdingen, beleedigt men het teere onder de bastlagen 
gelegen cambiale weefsel, dan verdroogt dit en sterft af. 
In dit afstervingsproces wordt ook het onmiddellijk bo- 
ven de wond gelegen weefsel betrokken, tengevolge hier- 
van ziet men dan ook spoedig de bastlagen te dier plaatse 
zwart worden en verrotten, in welk geval de tjangkokkan 
verloren is. Ten einde het gevaar van afknappen door 
hevige winden of door slagregens te verminderen, is het 
aan te bevelen, de aan te brengen wonde niet langer te 
maken dan 3—4 c.M. 
Eenigen tijd na het tjangkokken ontwikkelden zich, 
uit een of meer dicht onder het wondvlak gelegen knoppen, 
krachtige scheuten, welke men later dezelfde behandeling 
als de hoofdstam kan doen ondergaan. 
Op deze wijze kan men, in betrekkelijk korten tijd, zijn 
plantmateriaal belangrijk vermeerderen. Bij het uitplanten 
der gewortelde marcotten, neme men slechts een deel der 
bladeren weg. Een goed bewortelde marcot kan gemak- 
keb'jk een aantal bladeren behouden, hierdoor kan de plant 
na de vereeniging van de wortels met de hen omgevende 
aarde, onmiddelijk beschikken over een aantal assimilatie- 
organen. 
Ook verzuime men niet, om de tjangkokkans bij het uitplan- 
ten van steunsels te voorzien ; opdat zij minder onderhevig 
zullen zijn aan beschadiging, ten gevolge van sterken wind. 
In de 9de afl. van de Cultuurgids deelt de heer C.J. de Vogel 
mede, dat ook te Soebang het marcotteeren van jonge 
zaailingen met gunstig gevolg werd toegepast. 
