— 209 — 
Perzisch: Gor-giyah [wild ezelsgras]. Hindustani: Klnavi; 
Ghatyari. 
Geschiedenis, enz. Andropogon Schoenanthus werd door 
Linnaeus opgesteld in den eersten druk van zijn Species 
Plantarum. Die beschrijving op zichzelf is onvoldoende 
om de soort te herkennen, maar toch is het niet twijfel- 
achtig, dat hij het Herba Schoenanthi der toenmalige kruid- 
kundigen en apothekershandboeken, in zijn Flora Zeylanica 
als Lagurus opgenomen, bedoelde, zooals hij trouwens zelf 
in zijn Materia Medica zegt. Maar later voegde Linnaeus aan 
zijn beschrijving Rumphius’ Schoenanthuin Amboinicum als 
synoniem toe, welke plant inderdaad een andere soort is [C. 
citratus Stapf]. Dit werd door latere schrijvers niet alleen 
overgenomen, maar ook andere soorten werden voor 
Linnaeus’ soort aangezien, zoodat Lamarck in 1783 onder 
dien naam een mengsel verstond, dat behalve de oorspron- 
kelijke soort ook de latere A. cüratiis DC., A. flexuosus Nees. 
en A. muricatus Retz. inhield. In 1800 gaf Ventenat, altijd 
onder den naam A. Sclwenantlius , een beschrijving en een 
plaat van een plant, die te Parijs gekweekt werd en van 
Mauritius afkomstig moest zijn, waar Linnaeus’ plant niet 
voorkomt, en inderdaad A pruinosus Steud. is. • 
Tengevolge van de onduidelijkheid van Linnaeus’ be- 
schrijving en het nagenoeg ontbreken van herbariumspeci- 
mina werd nu algemeen Ventenat’s goede beschrijving der 
plant van Mauritius voor het type van A. Schoenanthus 
L. gehouden. De verwarring vermeerderde nog, doordat 
Desfontaines, eveneens in 1800, de echte A. Schoenanthus 
L., die hij vroeger in Tunis had verzameld, als een nieuwe 
soort, A lanigeruni , beschreef. 
Het bleef wel niet onopgemerkt, dat er iets niet in orde 
was met dit gras, maar tot nog toe leidden pogingen om 
daarin verbetering te brengen eer tot het tegendeel. 
Dat reeds in de oudheid de geurige eigenschappen van 
deze grassoort bekend waren, blijkt daaruit, dat toen Emil 
Brugsch Bey in 1881 het graf van Deir-el Bahari in de 
