— 210 - 
doodenstad van Thebe ontdekte, het geheime gewelf, dat 
de doodkisten van zooveel vermaarde vorsten bevatte, ook 
een merkwaardigen overvloed van botanische schatten op- 
leverde, door de vorsten der 20ste en 21ste dynastie (tus- 
schen 1200 en 1000 v. C ) in den vorm van grafkransen, 
vruchten, lichenen, grasbundels op de sarcophagen hunner 
voorgangers gelegd. Daaronder bevond zich ook een gras- 
soort, die bleek C. Schoenanthus te zijn, met nog in goeden 
toestand verkeerende bloempluimen, waarvan zelfs de geur 
nog niet geheel verdwenen was. Evenzoo werd het gras 
gevonden in de graven van het kerkhof van Hawara, 
waarvan de meeste waarschijnlijk dagteekenen uit den 
tijd der Ptolemeërs. Deze feiten zijn een bewijs, dat 
in die tijden aan het gras een groote waarde werd toege- 
kend. Tegenwoordig groeit C. Schoenanthus niet in de 
nabijheid van het oude Thebe en Hawara. Schweinfurth 
stelde de gelijkheid van de Andropogon van Deirel-Bahari 
met het tegenwoordig onder den Arabischen naam Mahareb 
van den Soedan afkomstige en in de bazaars te Kairo ver- 
kochte artsenijkruid vast. De ouden achtten echter de 
Afrikaansche Schoenanthus minderwaardig en het is daar- 
om zeer waarschijnlijk, dat tenminste een deel van den 
voorraad voor Thebe en Hawara van de Arabische mark- 
ten aan de Roode Zee kwam. 
Men heeft ook gemeend, dat de Kaneh bosen of Kaneh 
hattobh , het goede of welriekende riet uit den Bijbel, C. 
Schoenanthus zou zijn ; met zekerheid is dit echter niet uit 
te maken. 
De oude, Grieksche artsen waren ook reeds bekend met 
het gras; Hippocrates, Theophrastus en Dioscorides ver- 
melden het en kenden het als Schoinos. Plinius noemde 
de plant Juncus odoratus. Galenus vermeldt het eerst den 
naam Schoinos anthos en voegt erbij, dat hij niet weet, 
waarom de plant gewoonlijk zoo genoemd wordt, daar er 
zich aan het van Arabië ingevoerde gras gewoonlijk geen 
bloemen bevinden, omdat de kameelen steeds de toppen 
