— 211 — 
afvreten. De Latijnsche naam Schoeni odorati flos wordt 
reeds door den Romeinschen arts Scribonius vermeld, maar 
het woord Schoenanthus wordt het eerst gebruikt in de 
4de eeuw door Palladius in een recept voor het kruiden 
van wijn. Galenus raadt reeds aan voor geneeskundige 
doeleinden rijkbloeiende exemplaren te kiezen. In de ge- 
neeskunde nam het hoofdzakelijk een plaats in onder de 
blaartrekkende middelen, diuretica en emmenagoga. Als 
middel om wijn te kruiden maakt Cato er reeds melding 
van, terwijl het ook gebruikt werd voor het geurig maken 
van olie. 
Het gebruik van deze drogerij werd na den val van het Ro- 
meinsche Rijk voortgezet in het westen, doch naar het schijnt 
alleen voor geneeskundige doeleinden, tot zelfs in de 18de 
•eeuw, waarna het langzamerhand verdwijnt. In dien tijd wer- 
den er herhaaldelijk beschrijvingen en platen van gegeven, 
waaronder die van Plukenet in 1692 vermeld dient te worden, 
niet om de uitstekendheid, maar omdat zij gegrond was op 
Plukenet’s oorspronkelijk exemplaar, dat nog in het Brit- 
sche Museum bewaard wordt en waarnaar Linnaeus de 
Lagurus van zijn Materia Medica opstelde. En dit was, 
zooals Stapf het uitdrukt, de ruggegraat van Andropogon 
Schoenanthus van de Species Plantarum. 
Van de eertijds bekende variëteiten van Schoenanthus 
werd die van Arabischen oorsprong, bekend als Schoe- 
nanthus van Nabataea, de beste geacht. In de nabijheid 
van Nabataea komt het gras echter niet voor, zoodat die 
naam waarschijnlijk gegeven werd, omdat het over die plaats 
aangevoerd werd. Arabische schrijvers noemen Hedjas als 
de plaats, vanwaar de beste Izkhir komt, terwijl de Izkhir 
van Antiochië waarschijnlijk overeenkomt met de z.g Ba- 
bylonische variëteit, waarvan Dioscorides spreekt. 
Evenals de Grieksche artsen schreven de Arabieren het 
voor bij de bereiding van zalven, triakels, waaronder het 
beroemde Electuarium Mithridatis, en oliën. 
Door de Arabische schrijvers werd de drogerij ook in 
