— 212 — 
Perzië bekend en de rol, die de Perzische artsen aan de 
hoven der Mohammedaansche vorsten van Indië speelden, 
in aanmerking nemende, zou het wel vreemd zijn geweest, 
als het bestanddeel van zooveel geneesmiddelen niet ook 
zijn weg naar de Indische apotheken gevonden had. Do 
naam Izkhir bleef echter behouden en werd zelfs ook ge- 
geven aan andere inheemsche reukgrassen, zoodat hier do 
verwarring al even groot was, als tegenwoordig het geval 
is met de wetenschappelijke namen. 
Het eertijds zoo hooggeschatte geneesmiddel is nu vrij 
wel onbekend; alleen in Indische bazaars wordt het ge- 
droogde kruid en de olie nog in kleine hoeveelheden aan- 
getroffen. Er schijnt echter geen reden te zijn, waarom 
deze Andropogon- soort, tenminste in de parfumerie, niet 
weer meer in trek zou komen. 
2. Cymfoopogon Jwarancusa Schult. Mant. II [1824], 458. 
Beschrijvingen en synoniemen. Trinius, Spec. Gram. Ic. t. 356. 
Andropogon Jwarancusa Jones; Rxb. Fl. Ind. I (1820) 279;. 
Hackel, Androp 599 (var. genuinus ); Hook. f. Fl. Br. Ind. VII, 
203. — A. laniger Dethie, Fodd Grass. N. India, t. 23. 
Nardus indica Blane in Phil Trans. LXXX (1790), 284, t. 16. 
Verspreiding. Buitenste heuvelstreek der Vereenigde- 
Provincies, Kumaon, Garhwal [tot 3000 m. en meer boven 
de zee] en westwaarts tot Peshawur ; voornamelijk in de- 
nabijheid van rivieren. 
Olie. Onbekend. Het gras wordt waarschijnlijk tezamen, 
met G. Schoenanthits gebruikt. 
Volksnamen. Sanskriet: Jwarankusa [d.i. koortsbedwin- 
ger]. Bengaalsch : Karankusa. Hindostani: Khavi. 
Geschiedenis. Het gras werd bekend in 1790 door een 
geschrift van G. Blane, door wiens broeder het in 1786 op- 
een tocht door de heuvels door den sterken geur, dien de 
vertrapte planten verspreidden, ontdekt werd. 
De naam Jwarancusa moet met een J en niet met een I 
gespeld worden, zooals meestal gedaan wordt. Hij is af- 
