— 214 — 
Zeylanicum, door Sherard in 1726 uitgegeven, wordt deze 
plant aangeduid als „ Pengriman Arundo Zeylanica farcta 
odore et sapore calami aromatici.” Pengriman staat in de 
plaats van Pengiri mana , onder welken naam het gras nog 
in Ceylon bekend is. 
Nicolaas Grimm, een tijdgenoot van Hermann en even- 
eens geneesheer, en geruimen tijd te Colombo verblijvende, 
zegt dat door distillatie een heldere olie verkregen wordt, 
die in kleine giften versterkend op de maag werkt en de 
spijsvertering bevordert, en het beste geneesmiddel is 
tegen vertraagde maandstonden. Ook is de plant zeer 
goed in koude en warme baden bij beri-beri en bovenge- 
noemde ziekten. Linnaeus noemde Hermanns Pengriman 
Andropogon Nardus. 
Evenals de andere welriekende grassen is ook deze soort 
vroeger met andere verward. Zij werd o.a. zelfs tot 
1880 verwisseld met het Gembergras van Courtallan ( C . 
flexuosus ) en Lemongras ( C . citratus ) onder welken laatsten 
naam het lang bekend schijnt te zijn geweest. En daar 
Lemongras vrij algemeen geacht werd tot Andropogon 
Schoenanthus te behooren, werd ook Cüronellagras met dien 
naam aangeduid. Bovendien heet Lemongras in het Fransch 
Citronelle, welke naam ook zijn weg vond naar Engeland, 
eerst als synoniem van Lemongras , later voornamelijk ter 
aanduiding van het Lemongras van Ceylon (A. Nardus). 
Pereira schijnt in 1850 voor het eerst citronellaolie als 
lemongrasolie beschouwd te hebben. Watt beperkte ten 
slotte in zijn Dict. Econ. Prod. of India in 1883 den naam 
Citronella tot Andropogon Nardus. 
Behalve in Ceylon wordt dit gras tegenwoordig gekweekt 
in het Maleische Schiereiland en op Java; het is echter 
niet bekend, wanneer het daar ingevoerd werd. Volgens 
van Romburgh wordt het sedert 1891 in den kultuurtuin 
te Buitenzorg gekweekt en hij vermeldt het als Roempoet 
sereh wangi onder A. Iwarancusa. Met de kuituur zijn in 
den laatsten tijd ook in West-Indië proeven genomen. 
