— 235 — 
tusschen die kenmerken van blad en tak en de produc- 
tiviteit zou dus correlatie bestaan. 
Niet zelden wordt aangenomen, dat de vorm en de 
grootte der bladeren verband houdt met die van de zaden 
of vruchten; mijn ervaring echter — die nog slechts ge- 
ring is — pleit daartegen. Zoo bezit van de boomen, die 
voor de zaaiproeven in den proeftuin uitgekozen zijn, de 
met II gemerkte de langste boonen, terwijl de boom F 
de grootste bladeren draagt. De boonen van den boom 
A zijn breeder dan die van boom H, de bladeren ervan 
zijn echter smaller dan van laatstgenoemden. 
De bespreking der sprongsgewijze variabiliteit wil ik 
besluiten met een voorbeeld van practisch doorgevoerde 
typenselectie; zooals reeds te verwachten is uit hetgeen 
straks besproken werd, heeft deze selectie methode veel 
sneller en veel meer blijvende verbetering van het cul- 
tuurgewas ten gevolge gehad, immers men heeft hier niet 
te doen met voortdurende regressie als bij de extremen- 
selectie. De rasverbetering der granen is een geschikt 
voorbeeld om dit duidelijk te maken. 
In het begin der vorrge eeuw werd het principe van 
de typenselectie voor het eerst toegepast. De botanicus 
Lagasca, die de meening toegedaan was, dat de botanische 
sooiten nog weer verder gesplitst konden worden in 
meerdere constante ondersoorten, maakte een graankwee- 
ker, Lecouteur, op het voorkomen van verschillende typen 
van tarwe op eenzelfden akker opmerkzaam. Lecouteur 
grondde op dat verschijnsel toen een practische selectie- 
methode: op één tarweakker verzamelde hij 23 verschil- 
lende typen; van elk type zaaide hij het zaad afzonderlijk 
uit en kweekte elk zuiver door, totdat hij van elk een 
aanplant had, groot genoeg om de waarde ervan voor 
de practijk te beoordeelen. Daarna zocht hij van de 23 
groepen diegene uit, die de grootste opbrengst gaf van de 
beste qualiteit meel; omstreeks 1830 kwam de vorm als 
„Talavera de Bellevue” in den handel. Nog steeds is deze 
Teysm. XVIII. 1 U 
