— 236 — 
in sommige streken van Frankrijk een van de meest ver- 
bouwde graansoorten, wel een bewijs dus, dat zij haar 
gunstige eigenschappen voortdurend behouden heeft. Daar- 
toe was het slechts noodig, haar zuiver door te kweeken; 
voor regressie behoeft men niet bevreesd te zijn. 
Ongeveer gelijktijdig met Lecouteur werkte in Engeland 
Shireff volgens hetzelfde beginsel, alleen nog iets zuiver- 
der; terwijl namelijk Lecoutefr uitging van één type, 
koos Shireff één enkele plant als uitgangspunt. Zulk een 
plant werd met bijzondere zorg gekweekt, zij werd flink 
van mest voorzien en men gaf haar, door de omgevende 
planten uit te trekken, wat meer ruimte. Daardoor werd 
dan een groote opbrengst van zaden verkregen ; door 
krachtige vermeerdering gelukte het spoedig een flinke partij 
zaaizaad in den handel te brengen. Een paar belangrijke 
aanwinsten werden zoo verkregen; nieuwe tarwe- en ha- 
versoorten, die ook nu nog onder de beste behooren. 
De methode van Shireff, waarbij dus telkens van één 
plant uitgegaan wordt, begint in de laatste jaren, ge- 
rugsteund door de mutatie-theorie van de Vries en de 
practische resultaten, in het zaadkweekstation te Swalöf 
in Zweden ermede verkregen, meer en meer op den voor- 
grond te komen. De geschiedenis van het station te 
Swalöf is uiterst leerzaam in dit opzicht. 
In de eerste vijf jaar van het bestaan werd te Swalöf 
gewerkt volgens de oude methode van extremen-selectie. 
Van de aangeplante graansoorten werden telkenjare de 
grootste en beste korrels uitgezocht en deze alleen voor 
de voortzetting der culturen gebruikt. Resultaten wer- 
den op deze wijze zoo goed als niet bereikt. Toen in 
1890 Nilsson aan het hoofd kwam te staan, werd in de 
werkwijze verandering gebracht. Van verschillende daar 
voorkomende variëteiten, die telkens op kleine akkers bij- 
eengeplant waren, zaaide men de zaden uit om de con- 
stantie te onderzoeken. Het bleek, dat alle zaaisels een 
ongelijkvormig gewas gaven, uit allerlei verschillende ty- 
