— 243 — 
altijd een veelvoud van 3 c.M. De langszijden verdeelt 
men door oppervlakkige zaagsneden evenwijdig aan de 
opstaande kanten, in vlakken van 12 c.M. breedte. 
Nu begint men met het tafeltje te bedekken met een 
stuk grof geweven stof, bijvoorbeeld een stuk van een 
goenizak; daarop worden de opstaande zijden in elkander 
gezet en nu giet men er de gambirbrij in. Een gedeelte 
der vloeistof filtreert langzaam door het doek, maar veel 
blijft in de poreuze gambirmassa terug. Het is duidelijk, 
dat op deze wijze bereide gambir een grooter looizuurge- 
halte moet bezitten, dan de gambir die door uitpersing 
gezuiverd is; ook is de kleur ervan veel donkerder. 
Nadat de gambir lang genoeg gestaan heeft om geheel 
vast te worden, neemt men de zijwanden uit elkander en 
schuift den koek met het doek en al waarop hij ligt, tot 
aan den rand van het tafeltje en legt nu dunne touwtjes 
langs de strepen van de zaagsneden, die zich in den koek 
hébben afgeteekend, zoodat zij aan weerskanten lang uit- 
steken. Daarna keert men den geheelen koek op een 
tweede tafeltje om, waarop hij nu met de lange zijde en 
de touwtjes naar onderen komt te rusten ; het doek wordt 
daarna verwijderd en de uiteinden der touwtjes naar boven 
geslagen tot aan de correspondeerende strepen op de zijde 
die nu boven is. Door nu beide uiteinden van eenzelfde 
touwtje recht naar boven te trekken, snijdt men door den 
geheelen koek heen en verdeelt dezen in kleinere stukken, 
die zich beter laten hanteeren. Vervolgens worden deze 
in kuben van 3 cM. zijde gesneden, waarbij men zonder 
bezwaar de derde zijde iets langer kan nemen”. 
Men droogt als het weer dit toelaat meestal eerst in de 
zon en plaatst hen daarna, zooals wij reeds zagen, in den 
nok van het huis. 
De bladeren worden meestal tweemaal afgekookt en 
daarna nog met water afgewasschen, voor men hen naar 
den pepertuin brengt. Het waschwater wordt bij de af- 
kooksels gevoegd. 
