— 270 — 
groot aantal voor en wagen zich zelfs op het midden vam 
den dag in de open gedeelten van het park. Op zekeren- 
middag althans verkondigde een luid gejank van honden 
en een daaraan geëvenredigd geschreeuw van menschen, dat- 
er iets bijzonders aan de hand was. Eenige oogenblikken later 
defileerden in dolle vaart dwars over een grasveld een groot 
wild zwijn en een aantal vier- en tweevoetige vervolgers, waar- 
van de laatsten zich inderhaast van de meest zonderlinge 
wtipens hadden voorzien, vermoedelijk bij ervaring wetende,, 
dat zij ze toch niet noodig zouden hebben en dat, als de 
nood eens werkelijk aan den man kwam, hun moed om- 
gekeerd evenredig aan hun lawaai, hen wel spoedig in een 
boom zou helpen. Zelfs het varken scheen de zaak niet 
bijzonder ernstig op te nemen, bleef gemakkelijk de jan- 
kende gladakkers voor en verdween ten slotte in het, zelfs 
voor honden ondoordringbare kreupelhout. 
Deze snelle, scioptikonachtige vertooning gaf mij den 
•eersten en tevens den laatsten blik op de, blijkbaar zeer 
arme zoogdieren-bevolking van het park. Eekhoorns heb 
ik er niet gezien en zelfs de vleermuizen zijn er niet 
talrijk. Al wat zoogdier is, vindt in het bosch een betere 
verblijfplaats en komt, met uitzondering dan van de wilde 
varkens, zelden of nooit daarbuiten. 
Vogels ziet men er daarentegen des te meer. Maar 
wanneer men bedenkt, dat het park van Tjibodas op een 
hoogte ligt van meer dan vierduizend voet boven zee en 
voor een aanzienlijk gedeelte grenst aan oud, oorspronkelijk 
bosch, dan maakt het eenigszins onze verwondering gaande, 
dat we er zooveel vormen waarnemen, die tot de vaste 
bevolking der lage, gecultiveerde streken belmoren. Veeleer 
zouden wij voorposten van de boschfauna hebben verwacht. 
Het pleit dan ook wel voor den innigen samenhang, 
die er tusschen het bosch en zijn bewoners bestaat, dat 
de laatste een zoo bij uitstek geschikt jachtterrein prijs- 
geven, enkel en alleen omdat de mensch er een anderen 
plantengroei heeft doen ontstaan dan die, waartusschen 
