— 271 — 
zij gewoon zijn, zich te bewegen. Die samenhang is zelfs 
zóó groot, dat men in een klein, geïsoleerd stukje bosch, 
tlat als achtergrond van den vijver opzettelijk is gespaard, 
■on middellijk weer bosch vogels aan treft. 
Aan den anderen kant schijnen de bewoners van het. 
park het bosch met een wantrouwend oog gade te slaan. 
Met een enkele uitzondering, die intusschen den regel 
slechts bevestigt, wagen zij zich niet in de naaste nabij- 
heid ervan en vermijden zelfs het kleine stukje bosch, 
waarvan zooeven sprake was. 
Een tweede bijzonderheid is, dat men van elke vogel- 
soort slechts een zeer beperkt aantal, veelal niet meer 
dan één paar, aantreft, hoewel het park toch ruimte aan- 
biedt voor aanzienlijk meer. Slechts de gewone kcetilang 
{ Pycnonotus aurigaster) verloochent ook hier zijn gezellige 
natuur niet, maar ik heb er toch nooit meer dan zes bij 
■elkaar gezien. 
Yan andere, goede bekenden mag hier in de eerste 
plaats worden genoemd de Wielewaal ( Oriolus maculatus ), 
als overal een sierlijke verschijning, die door zijn 
-geel vederkleed, zijn geringe schuwheid en zijn aangenaam 
-gefluit veel tot opvroolijking van de omgeving bijdraagt 
De djalaks ( Sturnopastor jalla) houden zich ’s morgens 
als naar gewoonte in het gras op en staan op niet al te 
goeden voet met een paar kaling's (Acridotheres javanicus), 
die hun bij het zoeken naar voedsel een zware concur- 
rentie aandoen, omdat zij een stelletje jongen hebben 
te verzorgen. Deze kaling ’s maakten de uitzondering, 
waarop ik zooeven doelde. Reeds den eersten dag van 
mijn verblijf te Tjibodas trok het mijne aandacht, dat een 
paar zwarte vogels huisvestten en blijkbaar ook nestelden 
in het bovenste, voor een deel uit doode takken bestaande 
topje van een der rassamala-boomen aan den rand van 
het bosch. Die boomen verheffen hun kruinen echter 
tot zulk een duizelingwekkende hoogte, dat het vrij on- 
mogelijk was, den vogel te herkennen. Bovendien waren 
