— 273 — 
Het is een Laniiis - soort, maar het dier is zóó schuw, dat 
het niet mogelijk is, hem behoorlijk in het gezicht te 
krijgen. Al tracht men hem onder dekking van een 
der heesters te naderen, hij ontdekt u toch en houdt 
afstand, door zich in een volgenden heester te zetten. 
Voor zooverre ik heb kunnen nagaan, was het Lanüis 
super ciliosus, maar zekerheid heb ik dienaangaande niet. 
Hier en daar, vooral op de ijzerharde, puntige uiteinden 
der Agaves , vindt men de sporen van zijn maaltijd. Als 
alle klauwieren heeft hij de gewoonte zijn prooi, een insect, 
een kleine hagedis, soms zelfs een slangetje, aan een doorn 
of stekel vast te rijgen en dan bij stukjes op te eten. 
Wordt hij bij zijn maaltijd gestoord of heeft hij genoeg 
ervan, dan blijven de overblijfselen eenvoudig zitten, totdat 
mieren zich er over ontfermen. 
Minder wreed, maar niet minder vraatzuchtig is de grijze- 
sala-qoentinq ( Buchanga cinerea). ’t Is een van de typen, die 
ons eraan herinnert, dat wij in een Indisch landschap 
zijn, ondenkbaar als dit is zonder een van deze vogels. 
Wij hebben op Java twee soorten ervan, de zwarte 
en de grijze, de laatste iets kleiner dan de eerste, maar 
overigens in vorm en levenswijze met elkaar overeenko- 
mend. Zooals wel meer het geval is met verwante dier- 
soorten, die ongeveer dezelfde levensvoorwaarden eischen, 
staan ze met elkaar op gespannen voet en het gevolg 
daarvan is, dat deze Buchanga's zelden beide in dezelfde 
streek algemeen zijn. Zoo vindt men bij Batavia veelal 
de zwarte, in de omstreken van Buitenzorg bijna uit- 
sluitend de grijze. Spoort men echter verder, dan treedt 
de eerste weer op; te Tjibodas vindt men weer de laat- 
ste. In dit opzicht geven zij inderdaad geen onver- 
standig voorbeeld; beide soorten hebben op die wijze een 
tamelijk vreedzaam bestaan, terwijl anders hun leven 
een aaneenschakeling zou zijn van gekibbel en van, 
in den letterlijken zin van het woord, elkander vliegen 
afvangen. 
