276 — 
tamelijk vervelend, krijschend stemgeluid gaat hier in de 
ruimte vrijwel verloren. Hetzelfde geldt van het eentonige 
geroep van den oengkoetoengkiet(Xantholoema rosea ), dien ik 
eigenlijk op deze hoogte niet meer had verwacht en die zich 
hier ook niet bijzonder in zijn element schijnt te gevoelen ; 
men hoort hem ten minste maar zelden en behoeft daarom 
inderdaad niet rouwig te zijn, want, het zij met allen 
eerbied voor de voortbrengende kracht der natuur gezegd, 
bij dezen vogel en bij de Baardvogels in het algemeen, is 
zij in meer dan één opzicht niet bijzonder gelukkig ge- 
weest. Hun stemgeluid is vervelend, tot zenuwachtig- 
makend toe, hun vormen zijn lomp en onevenredig, hun 
kleuren dikwijls parvenu achtig. Hoort dien andere daar 
eens, dien boeltok ( Cyanops lineata) in de graswildernis be- 
noorden het park, waar verspreide, lage boomen hem ge- 
legenheid geven op insecten te loeren ! Tachtig-, negentig-, 
honderdmaal achter elkaar hetzelfde geroep. Eindelijk 
zwijgt hij ; misschien stopt moeder natuur zelve hem den 
mond met een sprinkhaan. 
Hoe gunstig steekt bij hem af het elegante kwikstaartje, 
dat op het voetpad rondtrippelt en behendig, metaetheri- 
sche bewegingen, kleine insecten nazet. Het is Motacilla 
flava, eene soort, die in tal van variëteiten met zeer in- 
gewikkelde verspreidingsgebieden over een groot deel van 
de oude wereld voorkomt. De meeste dezer broeden in 
het Noorden en trekken daarna naar warmer streken terug, 
zooals vermoedelijk ook het geval is geweest met het 
eenzame exemplaar, dat hier zijn winterkwartieren heeft 
opgeslagen. Wie weet, in hoe vèr-verwijderde streken 
van Noordelijk Azië dit diertje den zomer heeft doorge- 
bracht, om, gedreven door wat men vroeger instinct noemde, 
de lange reis naar de bergen van Java met goed gevolg; 
te ondernemen? Welk een onbegrensd zelfvei trouwen 
moet zulk een vogel bezitten om, zonder den steun, die 
de aanwezigheid van soortgenooten hem of haar zouden 
geven, tot deze afgelegen plek door te dringen en zich 
