— 288 — 
staan in dit geval dus niet: wij verkrijgen door de kruising- 
slechts een volkomen op de soort gelijkende eerste bastaard- 
generatie, waarvan zich bij uitzaaiing telkens 50 % geheel 
als de eerste bastaardgeneratie blijft gedragen, terwijl 
25 % in alle opzichten volkomen tot het type der moeder, 
de overige 25 % tot het type van den vader terug gaan. 
Men ziet, dat deze splitsingswet, die naar haar ont- 
dekker de wet van Meni el genoemd wordt, zeer eenvoudig 
is. Voor de praktijk heeft de wet hooge beteekenis, omdat 
wij met behulp van haar net resultaat van bastaardeerings- 
proeven dikwijls kunnen voorspellen. Het bovenstaande 
voorbeeld is zulk een voorspelling: de kruising van de 
typische Java-koffie met de geelvruchtige variëteit is nooit 
uitgevoerd. Wel echter talrijke andere overeenkomstige 
bastaardeeringsproeven, waarbij bv. een roodbloemige soort 
met een witbloeiende variëteit gekruist werd; steeds 
vindt men dan de bovenvermelde getalverhouding bij de 
zaaisels terug. Daarom zou het niet aan te raden zijn, 
wanneer men met kruisingsproeven bij koffie beginnen 
wil, zulke bastaardeeringen van soorten met hare variëteiten 
in de eerste plaats aan te vatten; zij geven minder kans r 
nieuwe vormen op te leveren dan kruisingen van soorten. 
Voorloopig zijn daarom de laatste van veel meer belang 
voor de praktijk. Ook bij bastaardeeringen van variëteiten 
als Woengoe, Djamboe en erecta-koffie mogen wij dezelfde 
resultaten verwachten als bij de straks voor de geel- 
vruchtige verscheidenheid beschrevene. 
Soms vindt men, wanneer men de tweede generatie 
van bastaarden tusschen een typische soort en een af- 
wijkenden ondervorm onderzoekt, niet de boven beschreven 
wijze van varieeren, waarbij de zaaisels zich in twee 
scherp gescheiden typen splitsen, maar komen een groot 
aantal typen voor, die in hun kenmerken tusschen de 
beide ouders in staan. Dit derde type van varieeren zal 
ik straks voor de soortsbastaarden nog uitvoeriger be- 
spreken. Vinden wij het bij een kruising van een soort 
