— 301 
Cheiro. Spaansch: Grama de limonen Limoncillo. Fransch: 
Citronelle; Verveine des Indes. Engelsch: Lemongrass. 
Geschiedenis, enz. In 1695 maakte Petiver in zijn 
„Museum” melding van een „Gramen citratum fragrantis- 
simum e Madraspatan.” Hetzelfde gras werd in 1700 
vermeld door Plukenet, die eraan toevoegt, dat omstreeks 
1666 drie potten ervan door Antonio Palia van Batavia 
naar Paliacut gebracht werden. Roxburgh vermeldt reeds 
den Maleischen naam Siree (Sereh). De naam Lemongras 
verscheen in druk het eerst in 1804 in den derden druk 
van Don’s Hortus Cantabricensis. Die naam vond zoowel 
zijn weg naar Europa als in Indië; hier werden weldra 
ook andere overeenkomstige, wildgroeiende grassen ermee 
.aangeduid, waarvan natuurlijk groote onbestemdheid van 
de benaming en verwarring het gevolg waren. Deze en 
andere oorzaken leidden er zelfs toe, dat een nu zoo alge- 
meen in de tropen gekweekte plant, die vroeger onder den 
naam van A. citratus in Indië goed bekend was, in Hackel’s 
Monographie der Andropogoneae slechts aangeduid wordt 
als behoorende tot A . Nardus of tot A . Schoenanthus. 
Het gras werd al spoedig naar Amerika overgebracht; zoo 
is het waarschijnlijk in 1799 op Jamaica ingevoerd en ver- 
spreidde zich over de overige Engelsche eilanden in West- 
Indië als een krachtig zweetdrijvend middel onder den naam 
van Lemongras en verder over de Spaansche en Fransche 
bezittingen naar Brazilië en later ook naar Mexico, terwijl 
het nu ook overal in tropisch Afrika aangetroffen wordt. 
In de Maleische landen was het gras waarschijnlijk reeds 
vóór de komst der Europeanen bekend. Het werd hoog- 
geschat zoowel voor het kruiden van spijzen als voor ge- 
neesmiddel. Er wordt melding van gemaakt door Jacobus 
de Bondt, die in 1631 te Batavia stierf, en een 50tal 
jaren later door Herbert de Jager, die als inlandschen 
naam Sire opgeeft. Rumphius behandelt de plant, die hij 
Schoenanthum Amboinicum noemt, zeer uitvoerig en zegt 
-er het volgende van: 
