— 302 — 
„De Amboinsche Siree is buyten twyffel een Schoenan- 
tum, van het Arabische meest daar in verschillende, dat 
het Amboinsche minder stelen voortbrengt, onvruchtbaar 
blyft, of zeer zelden bloemen vertoont, en in speceryachtig- 
heid mede veel wykt. Het werd een digte struyk van zoo 
veele bladeren gemaakt, dat zy den stam en wortel met 
de naaste grond bedekken. 
De bladeren zijn zeer lank, smal, en dun, het snygras 
gelijk, 3 en 3 1 / 2 voeten lank, schaars een vinger breed, in 
de lengte fyn geribd, scherp in ’t aantasten, en eenigzints 
snydende, als men ze agterwaarts strykt blauwgroen en 
zoo rank, dat ze alle agterwaarts gebogen staan op mal- 
kander leggende, en zoo een groote bol of verwerde struyk 
maken. Een span van haar oorspronk hebben zy een 
knietje, onder 't welke het blad smal is, en ’t zarnen ge- 
vouwen als een steel, zoo verre zy te vooren jegens haren 
stam vast gezeten hebben. Boven ’t knietje is het uit- 
gebreyd en achterwaarts gebogen, hoewel de middelste 
zenuwe redelijk styf is. Tusschen de handen gewreven 
geven ze een sterken Aromatiequen reuk, en in de mond 
geknouwd ook zodanigen smaak, met een merkelyke scher- 
pigheid doch geenzints in de keel brandende. 
Deze bladeren met haar onderste deelen formeren een 
een dikke buykachtige steel of stam, digt op malkander 
leggende, als vellekens, witachtig van coleur, en specery- 
agtiger dan de bladeren, enigzints na drooge Rooze riekende 
’t welk men voor ’t beste deel van die plante houd. 
Of nu wel deze bladeren zoo over malkanderen leggen, 
en zommige ronde, zommige platagtige stammen maken, 
zoo is er nochtans niets aan dat na riet of biezen gelykt, 
en daarom ’t de Oude wat oneygentlyk onder de zoorten 
van biezen gerekent hebben, of het moeste aan ’t Arabische 
anders zijn, gelijk ik nogtans aan ’t gedroogde en van daar 
gebragte niet hebbe konnen bemerken: want alle blaadjes 
of schilfferen konde men afnemen, tot de binnenste 
steel toe. Zoo bemerkte ik ook, dat de reuk aan ’t Ara- 
