— 303 — 
bische duydelijker na Roozen trekt, maar aan ’t Amboinsche 
is dezelve met die van vers hooy gemengt. 
De wortel gelykt die van Acorum eenigzints, doch veel 
korter, dunder, en houtagtiger, in merkelyke leden, en wei- 
nige takken verdeeld, die meest schuyns boven de aarde 
staan, met harde en dunne Vazelingen daar aan vast, en 
dragen van de bovengenoemde buykagtige stelen, 2, 3 en 4 
bij malkander aan haar einde, de resteerende wortel gaat 
niet diep in de aarde, met veele houtagtige Vazelingen 
daar in vast, doch mede kruypende, haar speceryagtige 
reuk en smaak is lieffelyker dan in de plante, scherp, heet, 
en niet brandende, met een aangename bitterheid, en den 
Roozen reuk is in de gedroogde merkelyker: dit is te 
verstaan van zoodanige wortelen, die nooit verbrand zijn, 
gelijk geschied als de omstaande ruygte door ingeworpen 
vuur afgebrand werd, want de zelve zijn van buyten zwart, 
vuyl, en van een quade smaak, ook werden deze teenen 
of boven de aarde staande takken, binnen een jaar oud, 
werpen haare stelen en bladeren af, en vergaan van zelfs, 
zoodat men ze met handen vol vermolsemt boven de aarde 
vind, doch eerst van onderen nieuwe afzetzels voort- 
brengende. 
In Amboina werd ze meest onvruchtbaar gehouden, 
omdat men nooit bloemen en vruchten daar aan ziet, ’t is 
nochtans gebeurd, hoewel zelden, dat men de bloemen aan 
zommige stokken gevonden heeft, welke tweederley zyn, 
waarachtige en fabuleuze. De waarachtige is niet anders dan 
een rietpluym, diergelijke men ziet aan ’t gevulde riet Tubu 
Sala en aan ’t berg-rietachtig gras, Kuloncj genaamt. 
De geheele ayre held altijd na de eene zyde een hand 
lank of meer, alle gemaakt van lange spitsen, of lank- 
werpige knopjes als een haver, van binnen ydel, met korte 
baarden uyt den den geelen na ’t bruyne trekkende, waar op 
geen kennelyk zaad volgt, of het moeste de kafagtige spitzen 
van binnen zijn, die egter niet voortteelen. Deze bloemen 
ziet men dikwyls, ja schier ordinaris aan oude struyken 
