— 307 — 
zelden bloeit, en daarom door verzamelaars voorbijgegaan 
werd, terwijl een paar exemplaren in het Britsche Museum 
om de een of andere reden onopgemerkt bleven. 
Rumphius’ Schoenanthum Amboinicum werd door Linnaeus’ 
leerling Stickman en in navolging door alle latere schrij- 
vers met Andropogon SchoenantJms L. vereenigd. In 1883 
herkende Watt het gras als een afzonderlijke soort en 
vermeldde het als Andropogon citratus DC. Hoewel van die 
plant geen beschrijving bestaat en evenmin het originaal, 
kan uit de geschiedenis van het Lemongras in de Euro- 
peesche tuinen met voldoende zekerheid afgeleid worden, 
dat Watt alle reden had dit gras als tot A. citratus DC. 
behoorend te beschouwen. 
Steudel kende blijkbaar A. citratus DC. niet en evenmin 
een door Nees onder dien naam beschreven, te Breslau 
gekweekte plant, waarvan het niet met zekerheid uit te 
maken is of ze werkelijk tot dezelfde soort behoorde. Hij 
bemerkte echter wel, dat de planten, door Linnaeus’ en 
Roxburgh als A. Sclioenanthus beschreven, verschillend 
waren. Daarom stelde hij voor Linnaeus’ plant, van Arabië 
afkomstig, den naam A. circinnatus Hochst. in de plaats 
en behield voor het Lemongras A. Sclioenanthus Rxb. Later 
vergat hij, dat hij dat gedaan had en beschreef op een andere 
bladzijde dezelfde plant als A. Roxburghii Nees, en voegde 
daaraan den naam A. Sclioenanthus Rxb. als synoniem toe. 
Hackel ten slotte beschreef in 1883 een gras van Brazilië, 
dat zeker eveneens Lemongras was, als A. ceriferus , welke 
soort hij later tot een variëteit van A. Nardus terugbracht. 
Het Lemongras is alleen in gekweekten toestand bekend 
en men kent geen wildgroeiende soort, die er voldoende 
overeenkomst mee heeft om met eenigen schijn van zeker- 
heid als de moederplant te worden beschouwd. 
De olie werd reeds in het begin der 17de eeuw in de 
Philippijnen bereid en kwam omstreeks 1717 voor het 
eerst naar Europa. Maar niet vóór het laatste vierde 
deel der vorige eeuw werd ze een handelsartikel. 
