311 
rheumatiek wordt aanbevolen, wordt het gras gedurende 
den bloeitijd gesneden. 
Tegenwoordig wordt Rusaolie voornamelijk bereid te 
Pimpalner, Akrani, Nandurbar, Shahada en Talada, alle in 
Khandeish, maar ook in de Nagpur-, Sagar-, Jubbulpur- en 
Karnuldistrikten en te Ajmere (Rajputana). Er schijnt 
echter in verschillende streken wel eenig verschil in de 
samenstellng van het gras te zijn. Zoo zegt o.a. Madden 
dat de zaden van C. Martini van Kumaon verschillend zijn 
van die van het Mmargras, en noch den scherpen geur 
daarvan hebben noch op het gevoel olieachtig zijn. Ook 
hebben het vee en andere dieren in sommige distrikten 
een voorkeur voor het gras, terwijl ze het op andere plaat- 
sen niet willen eten. Ónmogelijk zou het niet zijn, dat de 
opmerkingen omtrent dit punt gemaakt alleen betrekking 
hebben op het jonge en oude gras, want het schijnt vrij 
zeker, dat de hoeveelheid en samenstelling van de olie 
in verschillende stadiën van ontwikkeling der plant veran- 
deringen ondergaan. De onderscheiding van de 2 soorten 
van Rusaolie, n.1. Motia (Motiya) en Sufia (Sofiya) door de 
stokers van Khandeish en aangrenzende distrikten, staat 
denkelijk met dergelijke omstandigheden in verband, hoe- 
wel er eenige tegenstrijdigheid in de berichten heerscht. 
De schrijvers van de Pharmacographia Indica zeggen nl. : 
De oliestokers in Khandeish noemen het gras Motiya als 
de bloeiwijze jong en blauwachtig wit gekleurd is ; wan- 
neer het rijp en rood is, heet het Sonfiya. De olie van het 
gras in den eersten toestand heeft een fijnere kleur dan die, 
welke van het rijpe gras wordt verkregen. De Motiyaoli 
wordt gewoonlijk vermengd met de andere soort, omdat 
zij op zichzelf geen goede prijzen op de Europeesche markt 
zou behalen”. Daarentegen zegt de Heer E. G. Fernandez 
in een brief aan Kew: „De Motia-soovt is gewoonlijk be- 
perkt tot de hooger gelegen heuvelhellingen, terwijl het 
Sufiagras algemeener voorkomt in de vlakte en op vlakke 
gedeelten in de heuvels, doch zij worden niet zelden 
