- 313 — 
de Jager in een brief aan Rumphius in 1683 reeds op die 
soort doelt; hij zegt daarin, dat hij in Perzië en vooral 
aan de kust van Koromandel groote velden doortrok van 
een ongeveer 2 1 / 2 — 3 voet hoog gras, dat hij voor het 
echte Schoenanthum hield en waarvan de geur reeds van 
verre, vooral ’s nachts bij dauw of overdag bij regen, 
merkbaar was. De naam Kamatci-pillu werd het eerst 
vermeld in Sahuel Browne’s Seventh Book of East- 
Indian plants in 1702. Als geneesmiddel schijnt het door 
de inboorlingen niet zeer op prijs gesteld te worden. 
Browne zegt, dat het soms in hun afkooksels tegen koorts 
gemengd wordt. 
C. catsius deelde het lot van vele andere oliegrassen, 
in zooverre dat het voortdurend met andere soorten, 
vooral C. Schoenanthus , verward werd. Petiver en Plukenet 
maakten deze fout. Linnaeus en anderen volgden en 
Willdenow schijnt zijn uitvoerige beschrijving van A. 
Schoenanthus tenminste gedeeltelijk naar exemplaren van 
het Kamatcigras opgesteld te hebben. Hoe groot de ver- 
warring was, blijkt wel daaruit, dat zich in het herbarium 
van Wildenow drie vellen bevinden met den naam A. 
Schoenanthus. Twee daarvan zijn Kamatcigras. Het derde 
vel bevat een pluim en bladeren van Lemonyras of Sereh, 
een jonge pluim en eenige der bovenste bladeren van 
het geneeskrachtige Schoenanthum en een kleine bloeiwijze 
van C. coloratus. 
Wight verspreidde eenige zijner exemplaren eveneens 
onder den naam A. Schoenanthus. Andere stond hij ter 
bewerking af aan Nees en werden met Nees’ benamingen 
uitgedeeld. Onder deze grassen bevond zich ook Kamatci- 
pillu, dat door Nees A. caesuis (2 genoemd werd. Maar 
ook andere nummers, tot verschillende soorten behoorend, 
werden bij vergissing onder dien naam uitgedeeld; doch 
de beschrijving van A. caesius , die eenige jaren later in 
Hooker en Arnott’s Botany of Beechey’s voyage verscheen, 
bestond uit een mengelmoes van al deze soorten. Later voegde 
