— 316 — 
Volksnamen. Sanskriet: Bala , Usira , Viranam ; Marathi : 
Fata, Ushir. Gujerati: Fata. Hindustani: Veda, Bala , Usirbedh , 
Biran\ Panni , Gandor of Ganclel. Bengaalsch: Rata; Rewa. Per- 
zisch: Bithk-i - IFata. Tamil: Vetti-ver. Telagu: Fa£tó t?mz; i»«ra 
gaddi; Ouru. Kanareesch: Balaldde hullu ; Balad veru;Mu- 
divala hullu . Malayalim: Ramacham. Tuin: Mudycda. Singa- 
leesch: Savandra. Maleisch: Hftar wangi. Burmeesch : M?/a- 
moa. Spaansch: Yeröa iVoro, Raiz de Moro. De Engelsch- 
Indiërs noemen het Khas-khas. 
Geschiedenis enz. Het is nauwelijks aan twijfel onder- 
derhevig, dat dit gras, hetwelk het best bekend is onder 
de namen Khas-khas en Vetiver, reeds sedert zeer lang aan 
de volken van Noord-Indië bekend was. Reeds in 1795 
herkende Jones Usira als tot Khas-khas behoorend en an- 
dere Sanskrietsche namen, zooals Virana , Lamajjaka en Bcda , 
zijn op dezelfde wijze verklaard. 
Ook aan de Dravidische volkeren van het zuiden was 
het Khas-khas reeds voor lang bekend. Rheede beschreef en 
beeldde de plant af onder den naam Ramaccian en ver- 
meldt, dat de wortels welriekend zijn en voor genees- 
kundige doeleinden in de bazaars verkocht werden. Ook 
zegt hij, dat het gras zeer algemeen is in Malabar en door 
de inboorlingen door scheuring wordt voortgekweekt en 
in lossen grond geplant, terwijl het beste Ramaccian bij 
Tutocorim, welke haven ook nu nog de voornaamste plaats 
van uitvoer is, zou groeien. Hermann vond de wortels op 
dezelfde wijze in gebruik te Colombo (1672 — 1677), waar 
ze den naam Lumbutschi-veru (radix odorata) droegen, ter- 
wijl de plant zelf Saewaendara heette, welke naam daar 
ook nog heden gebruikt wordt. Petiver zond eenige der 
exemplaren, die hij uit Madars ontving, aan Scheuchzer, 
die er een zeer nauwkeurige beschrijving van gaf. 
Van die beschrijving werd echter geen kennis genomen 
en toen Linnaeus het gras in 1770 ontving, beschreef hij 
het als iets nieuws onder den naam Phalaris zizanioides. 
Koenig had ook specimina ervan aan Retzius doen toe- 
