— 317 — 
komen, en deze maakte het in 1783 bekend als Andropogon 
muricatus, welke naam door Roxbürgh en de meeste 
botanisten werd aangenomen. Later werd hij echter door 
Hackel vervangen door Andropogon squarrosus , een naam, 
dien Linnaeus f. gaf aan een plant, die echter geen 
Andropogon, doch Ghamaeraphis spinescens bleek te zijn. 
Koenig merkt in een aanteekening op, dat de wortels 
van dit gras een aangenamen geur verspreiden, als zij 
nat gemaakt worden. Om deze eigenschap werden zij in 
schermen en matten geweven, die over deuren gehangen 
of in vensters gezet werden; door ze bij warm weer 
dikwijls met water te besprenkelen, koelden zij af en 
verspreidden een aangenamen geur. Eveneens werden 
er waaiers van vervaardigd. De in poedervorm gebrachte 
wortels vormden een bestanddeel van een abir of ïeuk- 
poeder, dat door de Hindoes bij het Holifeest gebruikt 
werd. Het Schoenanthuspoeder, dat Herbbert de Jager 
te Golconda in de 2de helft der 17de eeuw in gebruik 
vond, geleek veel op het Khaskhaspoeder. Hij deelt daar- 
omtrent mee, dat het gebruikt werd om de handen te 
wasschen, daar het zeer spoedig aan het water een aan- 
genamen geur meedeelt, welke echter ophoudt, zoodra de 
handen droog zijn. 
Hoewel het gras zeer lang bekend is, schijnt de bereiding 
van de olie van betrekkelijk jongen datum te zijn, en 
geschiedt voornamelijk in Europeesche stokerijen van in- 
gevoerde wortels. 
12. Andropogon odoratus Lisb. 
In Journ. Bomb. Nat. Hist. Soc. IY (1889), 123; VI, 68, 203; 
Hook f. Fl. Brit. Ind. VII, 177. 
Verspreiding. Bombay, Thana- en Poonadistrikten. 
Olie. Niet in den handel. Samenstelling onbekend. 
Soortelijk gewicht 0.931 (Dymock), 0.915 (Schimmel). Draai- 
ingshoek: <z D : — 22 75° (Dymock), — 23% 10' (Schimmel). 
