- 322 — 
dat geurt als abrikoos en ananas. Zulke fijne soorten werden in 
1889 door het Dep. v. Landbouw der Yer. Staten ingevoerd en in 
Florida door toedoen van den heer Elbridge Gale, een particulier, 
vermeerderd. Bij de strenge vorst in 1895 bevroren verscheidene 
soorten, maar ééne, de Mulgoba-mangga , bleef behouden. Deze werd 
sindsdien zoo snel mogelijk vermeerderd en er bestaan nu verschei- 
dene boomgaarden van in Florida. Ook in het droge Zuidelijke 
deel van Porto Rieo en in de droge en vulcanische gronden 
der Hawaii eilanden werd de teelt met kracht en succes ter hand 
genomen. 
Zooals de meeste tropische en subtropische vruchten groeit de 
niangga het best, wanneer zij in boomgaarden wordt gekweekt en 
geregeld en goed verzorgd. De boom houdt zich goed bij droog weer, 
is zeer dankbaar voor een overbemesting met kunstmest en een be- 
vloeiïng en wordt er beter op bij oordeelkundig snoeieu. Het 
best groeit de boom in een betrekkelijk drogen, zandigen 
kleigrond. 
Ofschoon de vrucht spoedig rot, wanneer zij gekwetst is, wordt 
zij toch gemakkelijk tot op verre afstanden verzonden. Uitstekend 
geslaagde zendingen hadden plaats van Bombay naar Londen. De 
vrucht rijpt trouwens het best, wanneer zij onrijp van den boom is 
geplukt en, zooals in Indië, tusschen hooi bewaard wordt. 
Wat de voortkweeking betreft, is men het er over eens dat de 
grootst hinderpaal is het langzame afzuigen, waarvoor in Br -Indië 
stellingen om de boomen gebouwd moeten worden. JDe Heer Gale 
vond een minder omslachtige methode, waarbij het enthout van den 
boom wordt gesneden en naast een zaailing gestekt in zand, dat 
steeds vochtig wordt gehouden Tegelijk wordt het takje op de 
zaailing langs den gewonen weg afgezogen. Is de vergroeiing 
compleet, dan late men het zand droog en snijde het enthout 
een poosje later beneden de entplaats af. Toch blijven de beste 
kweekers het gewone zoogen toepassen en gebruiken alleen de pas 
beschreven manier, wanneer zij gebrek aan enthout hebben. 
Ten laatste waarschuwt de Heer Fairchild in zijn artikel tegen 
het importeeren van levende planten in Ward’sche kisten, omdat 
hiermee tegelijk schadelijke dieren en ziekten worden ingevoerd. Als 
voorbeeld van de eerste noemt hij het snuitkevortje, dat in bijna alle 
mangga’s van West-Java zit, „en hier zoo algemeen is, dat het 
meestal moeilijk is op de passars een gezonde vrucht te vinden”. 
