— 332 — 
einde overstelping met werkzaamheden te voorkomen, voor 
deze gelegenheid een adjunct was toegevoegd. Naar dien 
adjunct, wiens hoofd, nog rood van de inspanning der voor- 
bereidende studie, in een bescheiden hoek van het locaal 
achter een reusachtigen stapel hondenpenningen zichtbaar 
was, werd ik beleefdelijk verwezen. 
Een scherpe ondervraging volgde, waarbij ik de meest 
volledige bekentenissen had af te leggen aangaande het 
mij toebehoorende zoogdier en min of meer onder den 
indruk geraakte, dat ik mij door het bezit ervan aan een 
hoogst laakbare handeling had schuldig gemaakt. Eindelijk 
gebeurde, wat ik van den aanvang had gevreesd. 
Nadat mijn kennis aangaande ouderdom, kleur, geslacht 
en bijzondere kenteekenen van het, op dat moment door 
mij diep verfoeide dier volkomen was uitgeput, klonk met 
onverbiddelijke gestrengheid de vraag, tot welk ras het 
behoorde. 
Er moet op dat oogenblik een even pijnlijke als deer- 
niswekkende uitdrukking op mijn gelaat zijn te lezen 
geweest : althans, de eerstgenoemde hoogwaardigheidsbe- 
kleeder verhief zich achter zijn lessenaar, beschreef met 
het uitgekauwde einde van zijn pennehouder een lijn van 
weldadige kromming door de lucht en deed dit groot en 
imperatief gebaar vergezeld gaan van de woorden, tot den 
adjunct gericht : „ Javaansch Ras !” 
Het ligt geenszins in mijne bedoeling, hier nader op de 
kenmerken van dit ras in te gaan ; genoeg zij het, te 
vermelden, dat de Javaansche rashond aanvankelijk een 
dergelijken tegenzin tegen het bosch aan den dag legde, 
als wij bij de andere niet-bewoners ervan hebben opge- 
merkt. Eerst na eenige dagen, toen hij aan de grootsche 
eenzaamheid ervan was gewoon geraakt en tot de ontdek- 
king was gekomen, dat er verschillende sporen van kleine 
zoogdieren vielen te besnuffelen, kwam er een soort van 
verzoening tot stand ; maar toch, op de uitreis was Blacky 
steeds in de achter-, op de thuisreis steeds in de voorhoede. 
