— 333 — 
Ons verblijf te Tjibodas viel samen met de eerste helft 
•der poeasa (Mohammedaansche vastenmaand) en het was 
bijgevolg wassende maan. Gedurende de eerste avonden 
was er natuurlijk niet veel van de maan te zien en dat 
kwam ten goede aan mijn pogingen, om ’s nachts-vliegende 
insecten, in het bijzonder vlinders, te verkrijgen, die, zoo- 
als allen entomologen bekend is, juist op zeer donkere 
avonden in grooter aantal zijn te bemachtigen dan bij 
maneschijn. Intusschen bepaalde ik mij aanvankelijk tot 
de vormen, die, door het lamplicht aangelokt, kwamen 
binnenvliegen. Dit aantal, den eersten avond vrij groot, 
werd echter na een paar dagen zóó luttel, dat ik besloot 
tot andere maatregelen over te gaan. 
Daar de meeste nachtelijke insecten meer worden aan- 
getrokken door een groote, goed verlichte oppervlakte dan 
door een enkel, schel licht, werd achter het woonhuis, 
op kleinen afstand van den boschrand, een groot laken 
gespannen en hierop het schijnsel eener heldere lamp 
geworpen. 
Toen deze toestel tegen zeven uur in den avond was 
•opgetuigd, bleef geduldig afwachten de boodschap. Inder- 
daad werd ons geduld op een zware proef gesteld, doch 
wat nood, de omgeving was schilderachtig genoeg om een 
wijle onze aandacht bezig te houden. Langs den hemel 
trokken zachte, vlokkige wolken, die uit het Noorden kwa- 
men aandrijven en optornden tegen de hoogste gedeelten 
van het gebergte. De maan, nabij eerste kwartier, was 
telkens zichtbaar en verlichtte duidelijk den hoogen kam 
van den Geger Bintang, waarachter ze straks zou ver- 
dwijnen. Onbestemde geluiden rezen op uit de omringende 
-duisternis, telkens overstemd door het ruischen van een 
naburig bergstroompje; heel in de verte werd in een der 
kampongs op de bedoek geslagen. Blacky verkende al 
snuffelend den omtrek, terwijl een soort van schraag aan 
mijne vrouw en mij een even hooge als ongemakkelijke 
zitplaats verleende, totdat opeens groote góden, wat 
