— 336 - 
achterste paar pooten en strekken het lichaam, op eene- 
wijze, die menige acrobaat hen zou benijden, onder een 
hoek met het takje van ongeveer vijf en veertig graden, 
in welke houding zij de grootst denkbare gelijkenis met 
een afgebroken zijtakje vertoonen. Om die gelijkenis te- 
voltooien, vertoont het lichaam van sommige hunner 
grijswitte vlekjes, die wederom gelijken op de kleine, 
rondachtige korstmossen, die in een tropisch wond op 
geen enkel takje ontbreken. 
Eindelijk zijn er nog- spanrupsen, die zich op andere en 
volslagen afdoende wijze aan de waarneming weten te- 
onttrekken en slechts bij toeval worden ontdekt. Het zijn 
veelal soorten van geringe afmetingen, die zich met korst- 
mossen voeden en bovendien hun lichaam geheel met 
kleine stukjes daarvan bedekken. Zitten ze nu stil, dan 
zijn ze natuurlijk geheel onzichtbaar; ze vallen eerst in 
het oog, wanneer ze zich op hun bekende wijze bewegen 
en den natuuronderzoeker, die voor het eerst wandelende 
korstmossen waarneemt, een oogenblik aan de allereerste 
elementen van zijn eigen wetenschap doen twijfelen. 
Als derde familie van nachtvlinders, die den verzamelaar 
des avonds bezigheid verschaffen, moet worden genoemd 
die der Lichtmotjes (Pijralidae), die trouwens overal een 
aanzienlijk contingent van de avond-fauna leveren. Maar 
het is opvallend, dat de vormen der hooge streken, zoo 
ze zich al niet door kleur en teekening onderscheiden, 
weer door andere bijzonderheden de aandacht trekken, 
bijvoorbeeld door een bizarre houding. De één staat bijna 
recht overeind op de achterpooten met zijn neus in den 
wind, de ander daarentegen drukt zijn gezicht tegen den 
grond en heft het achterlijf gekromd in de hoogte, zoodat 
hij den indruk maakc van een acrobaat, die op zijn hoofd 
staat. Het is dezelfde houding, waarin zij den dag al rus- 
tende doorbrengen en waarin wij ze nu en dan aantreffen 
aan den onderkant van een blad, de geliefkoosde verblijf- 
plaats van de meeste lichtmotten. 
