341 
mantels niet tot de gewone uitrusting van den bergtoerist 
zullen behooren. In terrein als te Tjibodas zouden ze 
zeer zeker goed te pas komen ! 
Naarmate de duisternis toeneemt, wordt men meer en 
meer aangewezen op het gehoororgaan, dat ons trouwens 
reeds goede diensten bewees bij het herkennen van een ver- 
want onzer gewone, zeer algemeene tongèrrèt’s {Dundubia- soor- 
ten). Maar, is het vervelende gezaag der tongèrrèt’s in de laag- 
landen, dat men het best bij een piepend kruiwagenwiel 
kan vergelijken, op den duur onuitstaanbaar en irriteerend, 
niet aldus het geluid van een dergelijk, maar grooter 
insect, dat in het bosch voorkomt. Het is een fraaie, 
metaalachtige klank, reusachtig van kracht, wanneer men 
bedenkt, door welk een klein dier het wordt voortgebracht. 
Het klinkt, alsof in de verte regelmatig op een aanbeeld 
wordt geslagen ; wat wonder, dat deze onzichtbare woud- 
bewoners door ons reeds spoedig werden aangeduid als 
„die Schmiede im Walde”? 
Weldra brengt de duisternis nog een ander geluid. In 
den rand van het bosch wordt een kort, schel gefluit 
gehoord, even later beantwoord van drie, vier, van vele 
zijden. Het herinnert aan het fluitje van de nachtpolitie 
in een groote stad. Slechts door een toeval mocht het 
ons gelukken, de herkomst van dit geluid te ontdekken. 
Toen wij namelijk op ’n avond nog tamelijk laat in een 
der open serres vertoefden, zat daar een fraaie, groene 
boomhagedis, een londok (Gonyocephalus- soort) tegen een 
der stijlen. Het dier begluurde ons met schuwen blik en, 
door het ongewone bezoek onraad vermoedend, deed het 
plotseling zijn signaal hooren. 
Dan zijn er nog vele andere geluiden, die na het in- 
vallen van den avond uit de wildernis van het bosch ons 
oor bereiken. Maar zij zijn te vaag, te onbestemd, te ver 
verwijderd ; het gelukt ons niet te vinden, vanwaar ze 
komen of wie ze heeft voortgebracht. 
