— 342 — 
Later op den avond wordt het stiller. Het gewoel van de 
natuur, die zich te slapen heeft gelegd, houdt op, om plaats 
te maken voor een herstellende rusten een nauwelijks hoor- 
bare ademhaling. Geheel de wildernis schijnt te slapen. 
Toen ik mij dienzelfden avond van den sigoeng vóór ’t 
naar bed gaan nog even naar buiten begaf, om te zien of 
de Javaansche rashond (die dien nacht niet binnen mocht 
slapen) een behoorlijk onderkomen had gevonden, was de 
maan reeds lang achter de donkere gevaarten van het 
gebergte verdwenen. Duizende sterren fonkelden helder 
aan de lucht en er heerschte een nagenoeg volkomen stilte. 
De „Schmiede im Walde” hadden den arbeid reeds lang 
gestaakt, slechts de nachtpolitie was nog op de been. 
Een ijskoude wind, afdalend van de hoogte, joeg mij weldra 
naar binnen en toen ik weinige oogenblikken later hui- 
verend de dekens over mij heen trok, gaf die schier hoor- 
bare stilte mij opeens de gedachte, dat wij evengoed het 
laatste menschenpaar op aarde konden zijn. Sombere inval, 
weldra verdreven door de doffe, slechts zwak vernomen 
slagen op de bedoek , die daarginds in de diepte, in de verre 
vallei van Sindanglaia, de mohammedaansche geloovigen 
tot den avondmaaltijd samenriep. 
