— 347 — 
lijke en vrouwelijke planten mogen spreken, zooals men 
die ook van pala en papaja onderscheiden kan. Evenals 
bij laatstgenoemde soorten moeten dus, wil vruchtzetting 
kunnen plaats vinden, mannelijke en vrouwelijke planten 
bij elkaar voorkomen en terzelfdertijd bloeien. Daardoor 
wordt het slagen van den bloei nog meer van het toeval 
afhankelijk; men merkt dan ook op, dat, hoewel de wilde 
peperstruiken soms zwaar met bessen beladen zijn, meestal 
de aren verre van vol zijn en talrijke planten, de echte 
mannetjes, nimmer een besje dragen. 
Bij het onderzoek van Barber is nu gebleken, dat in de 
bloemen der gecultiveerde variëteiten wel bijna altijd 
vruchtbeginsels aanwezig zijn, doch meeldraden ernaast 
niet zelden ontbreken. Verder, dat de productiviteit van 
een rank direct verband houdt met de aanwezigheid van 
meeldraden, zoodat, wanneer er weinig meeldraden zijn, dit 
dadelijk te zien is doordat de trossen aren slechts weinige 
bessen dragen. 
Een variëteit mag dus alleen als best bestempeld worden, 
wanneer alle bloemen der aren zoowel meeldraden als 
stampers bevatten. Ik heb getracht de variëteiten, die in 
den Cultuurtuin te Tjikeumeuh gekweekt worden, eens aan 
dit kenmerk te toetsen. Van een daar onder den naam 
Lampongpeper voorkomenden vorm bleken inderdaad de 
aren vrij goed met bessen bezet te zijn en tevens de meeste 
bloemen twee meeldraden te bezitten; niet zelden echter 
kwamen in de aren ook uitsluitend mannelijke bloemen 
voor. Over het algemeen echter kan men in Buitenzorg 
moeilijk voldoende materiaal voor zulk een vergelijking 
vinden; het klimaat schijnt hier weinig gunstig te zijn 
voor peper en de planten zien er dan ook verre van 
florissant uit. 
Hoe de bestuiving plaats vindt, is nog niet bekend. 
Waarschijnlijk wordt het stuifmeel overgebracht door den 
wind en daar de bloei ook in den regentijd plaats vindt, 
Teysm. XVIII. 23. 
