Op verschillende plaatsen werden in de tuinen kleine 
proefvelden genomen. 
De resultaten waren overal dezelfde en wel als volgt ; 
Op een proefveld stonden den 15en April 800 heesters. 
Hiervan waren er 311 door witte mieren aangetast. Deze 
werden allen op de vorenaangegeven wijze behandeld en 
daarna van een merkstok (adjir) voorzien. 
De volgende dagen werden telkens zoowel de niet aan- 
getaste als de hierboven genoemde theestruiken zorgvuldig 
nagezien. Er waren dan altijd nieuwaangetaste (onge- 
merkte) planten te tellen ; onder de gemedicineerde exem- 
plaren deed zich slechts bij hooge uitzondering een geval 
voor, dat eene plant opnieuw door witte mieren was bezocht. 
Dit laatste moest dan vermoedelijk daaraan geweten 
worden, dat een deel van den bodem nabij den wortelhals 
niet met olie besprenkeld was. Hier zij aangestipt, dat 
het niet zoo direct in het oog springt bij het nagaan van 
het werk, tijdens dat dit geschiedt, of er met het water 
voldoende olie uit de flesschen vloeit. Eerst later als het 
water opgedroogd is, komen de vlekken, welke het residu 
achterlaat, duidelijk te voorschijn. 
Na eene maand tijds waren in gemeld terrein totaal 
een kleine honderd patiënten bijgekomen, terwijl er slechts 
een dozijn planten te tellen vielen, die, na eenmaal behan- 
deld te zijn, opnieuw van de vraatzucht der witte mieren 
hadden te lijden. 
Deze verhouding is nog al sprekend. 
Langzamerhand traden thans echter de blijken te voor- 
schijn, dat het desinfecteerende middel zijne kracht verloor ; 
’t zij door verdamping of afspoeling van de olie. 
Zoodoende kwam ik tot de gevolgtrekking: dat, wan- 
neer de heesters in de theetuinen op de omschreven wijze 
behandeld worden, men kans heeft deze planten gedurende 
ongeveer eene maand voor de vernielende aanvallen van 
\ itte mieren te vrijwaren. 
Het behoeft wel niet gezegd, dat voor bedoeld werk 
Teysm. XVIIf. 24 
