- 376 — 
Vooral in ons tropisch klimaat zijn het sierlijke en in de cultuur 
weinig eischeodo planten, die nog het voordeel hebben, in niet te 
donkere schaduw goed te groeien en mild te bloeien. Dit voor- 
deel is niet te onderschatten, omdat de meeste onzer fraaibloeiende 
planten, niet in de schaduw willen groeien. 
Er zijn eenige soorten, die wat stijf in hunne vormen zijn en 
men wel eens metalen planten neemt, en al is deze naam niet 
geheel onverdiend, toch voldoen ook deze, mits niet te veel, zeer 
goed in den tuin, en wordt door de fraaie vormen en schitterende 
kleuren der bloeiwijzen veel goed gemaakt. 
In onderstaand tijdschrift worden eenige planten besproken, die 
allerminst kunnen beschuldigd worden stijve vormen te hebben, en 
die wij in den Botanischen tuin sinds jaren kweeken. 
Het geslacht Pitcairnia bestaat uit een groot aantal soorten, 
waarvan de meeste flinke, krachtige planten vormen, met smalle, 
lange, sierlijk omgebogen bladeren, terwijl de bloemen van sommige 
in lange aren en van andere in lange pluimen staan en zich 
meestal met schitterende kleuren tooien. 
Er zijn ook kleine teerdere soorten onder, die beter in potten 
kunnen gekweekt worden. Deze zijn voor de cultuur in serres in 
Europa geschikt, terwijl wij in onze tuinen beter met de sterkere, 
ietwat grovere planten opschieten. 
Onder de soorten, die in genoemd opstel besproken worden, zijn 
er die wij niet bezitten, o.a Pitcairnia punicea , die de groeiwijze 
heeft van een kleine Dracaena, zooals Dr. gracilis. Het blad is 
smal, licht, sierlijk en aan den onderkant iets zilverachtig, 
terwijl de bovenzijde glanzend donkergroen is. De bloemstengels 
komen uit dit groen te voorschijn; zij worden 20 cm. lang en zijn 
bezet met kersroode bloempjes. 
Pitcairnia muscosa is nog fijner en eleganter; in een mooien vaas- 
pot, te samen geplant met Adiamtums en een paar mildbloeiende 
Begonia semperfiorens, verkrijgt men een sierlijk geheel. 
Pitcairnia corallina moet blijkbaar in haar vaderland epiphitisch 
groeien, zooals trouwens verscheidene Bromeliaceeën, waarvan men 
in den tuin geheele boomstammen mede bedekt ziet. Genoemde 
P. c. laat de bloemstengels veel lager hangen dan den voet van de 
plant. De bladeren hebben dikwijls 1.20 M. lengte en zijn circa 
20 cm. breed; de bloemen hebben eene helderroode kleur en zijn 
slechts aan eene zijde van den stengelg eplaatst. 
