— 397 — 
vlucht. Wanneer onze nadering hen verschrikt, verdwij- 
nen ze een eindweegs verder in het groen of begeven zich 
hoogerop, waar ze zich veilig weten. 
Naast de vlinders een heirleger van vliegen. Niet de 
brommende, onsmakelijke dieren, die de uitstallingen van 
raenschelijk voedsel plegen te bezoeken, maar het fraaiste, 
het fijnste, het teerste, dat de natuur kan voortbrengen. 
Wanneer Tjibodas ooit zal worden bezocht door een van 
hen, die van deze diergroep een bijzondere studie maken 
(wij tellen er onder onze landgenooten, wier naam op 
wetenschappelijk gebied een goeden klank bezit), dan ben 
ik overtuigd, dat hij tot de erkentenis zal komen, dat van 
de vertegenwoordigers dezer insectenorde, die de bergstre- 
ken van Java bewonen, nog slechts een fractie bekend is. 
In een verscheidenheid, waarvan men zich bijna geen 
denkbeeld kan maken, komen hier de sierlijkste vliegjes 
voor; bij de eene soort is ’t het lichaam, dat door eleganten 
vorm en metaalachtige pantsering de aandacht trekt; bij 
eene andere zijn het de vleugels, die verwonderlijk schoone 
tinten vertoonen en onder het vergrootglas gezien, zelfs 
den grootsten phlegmaticus in bewondering zouden brengen. 
Jammer, dat van al dit schoon na den dood der diertjes 
ook bij zorgvuldige conservatie, zoo weinig overblijft. Ik 
heb er dezer dagen de kleine vliegencollectie, die ik op 
Tjibodas maakte, nog eens op nagezien en kan mij best 
begrijpen, dat de zoöloog-systematicus, die onder den grau- 
wen hemel van het Noorden deze kinderen der tropische 
natuur determineert, diagnostiseert en catalogiseert, geens- 
zins het enthusiasme deelt van zijn meer bevoorrechten 
collega, die ze in levenden lijve en in hun natuurlijke 
omgeving waarnam. 
Even verschillend als voorkomen, kleur en teekening 
is ook de wijze, waarop deze fijn gebouwde insecten zich 
bewegen. Wij vertelden vroeger al eens van eene Calobata- 
soort; thans willen wij terloops de aandacht vestigen op 
den telgang van sommige Tabaniclae , die hier worden ver- 
