— 400 
schijnen de bezitters, om toch eenigermate van zulke om- 
slachtige organen te profiteeren, ze niet zelden als 
een soort van speelgoed te gebruiken. Ze laten zich 
dan er op doorzakken, heffen zich weer snel in de hoog- 
te en herhalen deze bewegingen geruimen tijd, gelijk 
kinderen, die op een dunne, doorzwiepende lat zitten te 
wippen. De soort echter, die ik hier op het oog heb, doet 
nog anders; de dieren geven elkaar twee of drie pooten en 
vormen zoodoende een keten, waarvan de beide uiterste 
individuen op een blad of ander voorwerp zitten, en de 
rest in de lucht hangt. Van tijd tot tijd nu komt er een 
heen en weer gaande beweging in een van die uiterste 
dieren, welke beweging zich spoedig door den geheelen 
keten voortzet; er wordt een formeel „patertje” gedanst ! 
Dat ze elkaar slechts zeer los vasthouden, blijkt uit het 
feit, dat een weinig tabaksrook de geheele, vroolijke bende 
naar alle richtingen doet uiteenstuiven. 
Een andere groep van insecten, die hier, meer dan elders 
is vertegenwoordigd, is die der Bloemwantsen ( Capsidae ), 
die op Java een slechten naam heeft, omdat de schadelijke 
roestdiertjes van thee, kina en cacao ertoe belmoren. Maar 
in deze omgeving behoeft men ze niet met een vijandig 
oog aan te zien ; men ontdekt slechts sporadisch op bloemen 
en blaren de gevolgen van hun optreden, die zich als kleine, 
donkere vlekjes voordoen. De diertjes zijn over het alge- 
meen schuw en voortdurend op hunne hoede, getuige de 
houding der sprieten, die in een boog naar boven en ter 
zijde zijn uitgestrekt. Ik maak van deze houding op- 
zettelijk melding, omdat zij mij eens op een dwaalspoor 
heeft gebracht. Op zeker gedeelte van den rand van het 
bosch namelijk trof ik in vrij groot aantal een insect aan, 
dat ik om zijn habitus en zijn houding van de sprieten 
voor een bleekgroene bloemwants hield. Toen ik er echter 
een wilde grijpen, was het met een plotselingen sprong 
verdwenen. Het moest dus iets anders zijn, maar wat 
dan? Niet gering was mijn verbazing, toen ik, na een 
