— 402 — 
Het wordt echter tijd, den blik eens naar de hoogere 
gedeelten van het geboomte te richten. Daar springen 
vroolijk eenige eekhoorns rond, die zich aan onze aan- 
wezigheid weinig laten gelegen liggen. Langzamerhand, 
zich in een spiraal langs een der kale rassamala-stammen 
bewegend, komen ze naar beneden. Nu en dan zitten 
ze stil, knabbelen aan ’t een of ander en kijken nieuws- 
gierig rond. Eindelijk zijn ze zóó dicht bij, dat men ze 
aan de drie zwarte strepen over den rug als Sciurus insignis 
kan herkennen. 
Een weinig verder en hooger huist een farnihe van 
apen. Het hoofd van het gezin zit met wijsgeerige kalmte 
zijn ontbijt te gebruiken en laat nu en dan een goedkeu- 
renden blik rusten op zijn wederhelft, die met een paar 
veelbelovende nazaten gymnastische oefeningen houdt. 
Het zijn loetoeng's (S^mmpithecus maurus) ; hun zwarte 
kleur en hun lange staart maakt ze gemakkelijk herkenbaar. 
Een der jongen, door de zon goed verlicht, doet ons 
echter nog duidelijk het roodbruine kleed der jeugd zien, 
waardoor men ze vroeger voor een andere soort hield. 
Naarmate wij dichterbij komen, retireert zich de familie 
dieper in het bosch. Met bewonderenswaardige sprongen 
gaat de vader vooraan, na een half opgegeten vrucht op 
nonchalante wijze te hebben weggegooid; mama en de 
kleinen staan goed onder appèl, volgen onmiddellijk en 
weldra is de troep uit het gezicht verdwenen. 
Ook aan vogels is de rand van het bosch ongemeen rijk. 
Telkens hoort men het schelle gepiep van Aethopyga 
eximia , het Honigvogeltje, waarvan in het eerste dezer 
opstellen sprake was. Zijn levenswijze brengt mede, dat 
het zich telkens aan de oppervlakte van het gebladerte 
vertoont, immers dhar zijn de bloemen, die het ijverig op 
spinnetjes en kleine insecten doorzoekt. Maar het zoekt 
ook elders, langs de uiteinden der takken en op de blaren. - 
Een oogenblik zien we het diertje in twijfel staan tegen- 
over een rood bolletje, dat aan een draad hangt en 
