— 404 — 
doet hij, uit louter opgetogenheid, zijn geroep nog eens 
dubbel zoo hard als gewoonlijk hooren. 
Veel bescheidener en aangenamer is het zangerig gefluit, 
dat opstijgt uit een naburig ravijntje, waar een heldere 
bergstroom onder dicht groen verscholen loopt. Het is 
afkomstig van Pycnonotus , bimaculatus , een nauwe verwant 
van den gewonen koetilang, maar fraaier van voorkomen 
door het bezit van een paar bundels rechtopstaande, helder 
oranje veertjes achter de neusgaten. Men treft hem wel 
eens als kooivogel aan, waarbij de eigenaars hem gewoonlijk 
aanduiden met den naam koetilang mas. Op dien naam 
heeft hij echter geen aanspraak, want de echte koetilang 
mas ( Rubigula dispar ), die meer in de bosschen van lagere 
streken thuis hoort, is oneindig veel mooier. 
Zijn gezang wordt opeens overstemd door een hevig ge- 
kakel boven ons. Een zestal tamelijk groote, donkergrij- 
ze vogels hebben daar hooggaande ruzie. Zij zijn zóó druk 
iri beweging, dat men ze slechts met moeite kan herkennen 
als Graucalus larvatus , een Rupsvogel, die zich eveneens 
het liefst nabij den rand van het bosch ophoudt. Maar 
wel verre van het op prijs te stellen, dat ze daar onge- 
stoord kunnen verblijven en er ruimschoots voedsel vin- 
den, vergallen zij zich zelven en elkaar voortdurend het 
leven door onderling gekibbel; ze hebben letterlijk geen 
vijf minuten vrede met elkander, want nauwelijks zijn ze 
hier opgejaagd, of ze zetten een eind weegs verder den 
strijd weder voort. 
Dat de lezer, wien Europa en het vaderland nog min 
of meer versch in het geheugen liggen, mij thans voor 
een oogenblik volge, een weinig het bosch in, waar een, 
door den storm ontwortelde woudreus bij zijn val een 
groote, open plek heeft doen ontstaan. Het zal hem goed 
doen, daar een geluid te hooren, dat in Holland niet alleen 
den buitenman de nadering van het voorjaar aankondigt, 
maar ook in de tuinen der steden vaak wordt gehoord. 
