— 405 — 
Zie, daar in de hoogte, waar het gebladerte zich weer 
begint te sluiten, heeft een rijk vruchtdragende liaan zich 
van het terrein meester gemaakt. Honderde fraai oranje 
vruchtjes zijn tusschen de blaren zichtbaar en hebben de 
aandacht getrokken van een koppel vogels, die zich eraan 
te goed doen. Men behoeft niet lang te wachten, of één 
hunner doet zich hooren. Vinken! Duidelijk hoort ge den 
welbekenden loktoon. Vertel na uw terugkeer in het warme 
laagland aan uwe vrienden, dat ge in het gebergte zelfs 
Hollandsche vinken hebt hooren roepen, maar mocht zich 
onder hen een zoöloog of een kenner van Java’s vogels 
bevinden, spreek hem dan niet tegen, als hij U Uwe 
illusie ontneemt en den naam noemt van Hemixus vires- 
cens , een olijfgroen vogeltje van de familie der koetilangs. 
Als we het bosch weer verlaten, voert het pad over 
een beek, langs welker oevers hooge boomvarens welig 
zijn opgeschoten en hun elegante kruinen hoog boven 
het struikgewas verheffen. In die kruinen kan men dik- 
wijls een dertig tot veertig exemplaren van Pericocrotus 
exul waarnemen, die, rondtrekkend langs den boschrand, 
voor een oogenblik daarin neerstrijken. Schitterender 
schouwspel is nauwelijks denkbaar. De onderzijde van 
de vogeltjes is, ook langs den langen staart, grootendeels 
intens vermilloenrood, de bovenzijde blauwzwart, In hun 
bewegingen, in hun stemgeluid, ook eenigszins in hun 
vorm, herinneren zij aan de Staartmeezen. Wanneer zij 
den kruin van een dier boomvarens met groote vlugheid 
op insecten doorzoeken, krijgt men den indruk, alsof 
bloemen van den éénen tak op den andere sprongen. Het 
schouwspel duurt helaas slechts een oogenblik; daarna 
trekken zij weer verder. 
Als eveneens niet meer dan een oogenblik lijken in 
mijne herinnering de weinige dagen, in de heerlijke en 
rijke omgeving van Tjibodas doorgebracht, te spoedig ge- 
volgd door de onverbiddelijke noodzakelijkheid, weder tot 
