tend tot stand konden komen door tusschenkomst van een 
levend organisme, hetzij plant of dier. Men meende, dat 
er een bepaalde kracht, de z.g. levenskracht noodig was, 
om deze stoffen te vormen en deze levenskracht stelde 
men zich voor, dat in het levend organisme zetelde. 
Na het jaar 1828 hebben zich langzamerhand andere 
ideeën baan gebroken. Dat jaar is een zeer gedenkwaardig 
jaar geweest voor de ontwikkeling van de organische 
scheikunde. Het gelukte toen namelijk aan den beroem- 
den scheikundige Wöhler in zijn laboratorium een orga- 
nische stof, het ureum, voor het eerst kunstmatig samen 
te stellen. Het zij hier terloops opgemerkt, dat ureum 
een stof is, die wij met onze urine tot een bedrag van 
± 2 % afzonderen. Die ontdekking van Wöhler was van 
fundamenteele beteekenis, omdat daardoor werd aangetoond, 
dat men ook onafhankelijk van die levenskracht, onafhan- 
kelijk van levende organismen dus, organische stoffen 
kon verkrijgen. De vooruitzichten werden daardoor ge- 
opend, dat men in de toekomst meerdere organische stoffen 
zou leeren bereiden. Dat dit geval voorloopig nog op zich 
zelf stond, moest worden toegeschreven aan de gebrekkige 
kennis van de organische lichamen in die dagen. Het 
kon echter niet twijfelachtig zijn, dat naarmate de schei- 
kunde zich ontwikkelde, men ook meer bedrevenheid op 
dit gebied zou verkrijgen. Die verwachtingen zijn zooals 
ik verder hoop te schetsen, schitterend in vervulling gegaan. 
Eerst wil ik hier nog opmerken, dat de naam organische 
stoffen, die dus eenigszins zijn oorspronkelijke beteekenis 
verloren had, toch behouden is, omdat die zich een zeker 
burgerrecht verworven had. Alleen hechtte men er voort- 
aan een meer uitgebreide beteekenis aan : 
Men noemt n.1. organische stoffen de koolstofhoudende 
verbindingen. Het is nu den scheikundige er om te doen 
door de studie van deze organische lichamen een goed 
inzicht te krijgen in de wijze, waarop de samenstellende 
deeltjes in het molecuul ten opzichte van elkaar gerang- 
