— 412 
langst de belangstelling tot zich getrokken. Reeds meer 
dan 2000 jaar kent men ze als blauwe verfstof; het gebruik 
er van was aan de Egyptenaren ai bekend, hetgeen blijkt 
uit windsels van mummies, die met indigo geverfd bleken 
te zijn. Ook de oude Grieken en Romeinen kenden de 
indigo, echter was het aan de Romeinen onbekend, hoe 
men die verfstof in oplossing moest brengen, waardoor 
het zich verklaart, dat ze er alleen gebruik van hebben 
gemaakt om te schilderen. Toch werd reeds lang voor 
de invoering van de indigo door de Grieken en Romeinen 
onbewust met indigo geverfd, n.1. met het extract van 
een inheemsche plant, de weede (Isatis tinctoria ), die evenals 
de Indigofera-soorten deze kleurstof kan opleveren. Men 
is langen tijd in het onzekere gebleven over de herkomst 
van de indigo en hoewel Marco Paulo reeds in de dertiende 
eeuw het verkrijgen ervan in Indië beschreven heeft, 
hield men ze in het jaar 1705 nog vooreen mineraal. Se- 
dert de 16de eeuw is het gebruik van indigo als verfstof 
in Europa meer algemeen geworden en heeft het lang- 
zamerhand de voor dien tijd gebruikte weede meer en 
meer verdrongen. 
Onze chemische kennis van de indigo dateert eerst uit 
de vorige eeuw. In 1826 verkreeg Unverdorben door 
distillatie van indigo een stof, die hij aanvankelijk krys- 
talline noemde, maar die tegenwoordig algemeen met den 
naam aniline wordt aangeduid. Men heeft later die aniline 
ook aangetoond in de steenkolenteer en ze daaruit afge- 
scheiden. 
Het kan den lezers niet geheel onbekend zijn van welke 
groote beteekenis de aniline voor de techniek geworden is. 
In 1856 toch verkreeg de Engelsche scheikundige Perkin 
door inwerking van dubbelchroomzure kali op aniline een 
kleurstof, de mauveine, met een enorm kleurgevend vermo- 
gen. Perkin begreep direct van welke groote draagwijdte 
deze ontdekking was, hij werkte de bereiding van deze 
kleurstof voor de techniek uit, waarmee hij de grondslag 
