— 414 
komt. Men is er echter nooit in geslaagd volgens deze 
methode indigo te maken, die goedkoop genoeg was om 
met de natuurlijke indigo te kunnen concurreeren ; ook 
was het uitgangsmateriaal de toluol niet in onbeperkte 
hoeveelheid te krijgen en daardoor feitelijk de heele grond- 
slag van het procédé onzeker. Ik kan hier eenige cijfers 
mededeelen, die daarop betrekking hebben en die tevens 
een aardige illustratie geven van wat er al zoo op het ge- 
bied van de kunstmatige kleurstoffen omgaat. De produc- 
tie van hoofdzakelijk voor de industrie van de teerkleur- 
stoffen en tusschenproducten verbruikte koolwaterstoffen 
toluol en benzol bedraagt jaarlijks ongeveer 25— 30.000 ton 
(1 ton is 1000 Ko.) 
Van deze hoeveelheid is ten naaste bij een vijfde ge- 
deelte toluol dus 5—6.000 ton, die slechts ter nauwer- 
nood voldoende zijn, om in de tegenwoordige behoefte 
te voorzien en dus niet beschikbaar zouden zijn voor 
indigobereiding. Men zou dus meer van deze koolwater- 
stoffen moeten produceeren. Nu zou men voor iedere 
Kilo te maken indigo noodig hebben ongeveer 4 kilo to- 
luol ; stelt men de wereldproductie van indigo op 5000 
ton jaarlijks, dan zou men dus alleen daarvoor 20.000 
ton toluol noodig hebben en tegelijk een afzet moeten 
zoeken voor 4 maal zooveel benzol. De vooruitzichten 
waren daarom ongunstig, om volgens dit procédé tot een 
geheele vervanging van de uatuurlijke indigo te geraken. 
Het was noodig er naar te streven een indigo-synthese 
te vinden, waarbij het uitgangsmateriaal gemakkelijk 
toegankelijk en vooral in voldoende hoeveelheid te krijgen 
zou zijn. 
In 1890 werden nieuwe banen geopend door de ont- 
dekking van Heumann, die aantoonde, dat bij het smelten 
van phenylglycocol met kali, indigo gevormd werd. Dit 
zag er aanvankelijk veel belovend uit. Het procédé werd 
voor de techniek in bewerking genomen door de Badische 
Anilin und Soda-Fabrik en de Farbwerke te Höchst, 
