— 415 
waarbij na talrijke proefnemingen bleek, dat de fabriek- 
matige bereiding van indigo volgens dit procédé onmogelijk 
was; het had dus niet voldaan aan de groote verwachtingen, 
die men er aanvankelijk van gekoesterd had. 
Nu had Heumann nog een ander procédé aangegeven, 
waarbij de kleurstofvorming veel gemakkelijker plaats 
had, zooals later bleek en het is dit procédé geweest, 
dat ten slotte een bevredigend resultaat gegeven heeft. 
Het berust daarop, dat men uitgaat van naphtaline, de 
koolwaterstof, die ook uit de steenkolenteer verkregen 
wordt en die als middel tegen mot wel algemeen bekend 
zal zijn. 
In de naphtaline nu heeft men een geschikt uitgangs- 
materiaal, dat aan de vereischte voldoet, in voldoende 
hoeveelheid beschikbaar te zijn. Men kan aannemen, dat 
2/8 gedeelte van de totaal teerproductie op koolwater- 
stoffen verwerkt wordt en deze volgens betrouwbare 
schatting 40 — 50.000 ton naphtaline bevat. 
Met deze kolossale hoeveelheid naphtaline wist men 
eenvoudig geen weg, men scheide ze daarom lang niet 
allemaal af en bepaalde er zich toe 15.000 ton te winnen, 
zijnde de hoeveelheid, waarvoor men afzet had. Er blijft 
dus voor de indigofabricatie altijd nog wel een 25.000 
ton disponibel, waarvan de bereidingsk osten niet hooger 
behoeven te zijn dan van de andere 15.000 ton. Deze 
hoeveelheid is ruimschoots voldoende om daaruit zooveel 
indigo te maken, dat daardoor de wereldproductie gedekt 
is. We kunnen dus gerust zeggen, dat het uitgangsma- 
teriaal gemakkelijk en goedkoop te krijgen is. 
Hoe staat het nu met de eigenlijke fabricatie? 
Men moet om van naphtaline tot indigo te komen, deze stof 
achtereenvolgens omzetten in phtaalzuur, phtaalzuurimide, 
anthranilzuur, het glycocol van het anthranilzuur en dan 
ten slotte in indigo, m a.w. men moet over vier tusschen- 
producten komen tot het gewenschte eindproduct, de in- 
digo. Elk van die reacties moest afzonderlijk bestudeerd 
