— 416 — 
worden en voor de techniek worden uitgewerkt. Om een 
klein idee te geven van de moeilijkheden, die men daarbij 
te overwinnen had, zal ik mij hier alleen bepalen bij de 
omzetting van naphtaline in phtaalzuur. Voor een jaar of 
12 geleden maakte men altijd het phtaalzuur uit de 
naphtaline door deze met chroomzuur te oxydeeren. Het 
bleek, dat deze methode voor het indigoproces veel te 
duur uit zou komen; er moest dus naar een andere me- 
thode worden omgezien en men heeft die na eenig zoeken 
gevonden, in de verhitting van naphtaline met hoogpro- 
centig zwavelzuur onder toevoeging van een beetje kwik- 
zilver. Nu bleek bij de toepassing in het groot van deze 
methode, dat daarbij zooveel zwavelzuur verslonden 
werd, dat daardoor alleen het te verkrijgen phtaalzuur 
al veel te duur zou komen. Ter opheldering moet ik 
hierbij voegen, dat bij deze bewerking het zwavelzuur 
overgaat in zwaveligzuur, het bekende prikkelend riekende 
gas, dat ook ontstaat bij de verbranding van zwavel; dit 
zwaveligzuur gaat de lucht in en is dus verloren. De 
vraag was nu: kan men dat verlies niet tegengaan en 
op die wijze een belangrijke bezuiniging verkrijgen? 
Men voelt, dat het hier een levenskwestie van het ge- 
heele procédé gold. 
Inderdaad is men er in geslaagd dat zwaveligzuur op 
nieuw te benutten, dank zij een uitvoerig onderzoek van 
Knietsch, over een nieuw procédé voor zwavelzuurberei- 
ding, dat daarin bestaat, dat men zwaveligzuur en de zuur- 
stof van de lucht zich direct met elkaar laat verbinden, 
door ze over verhit platina-asbest te voeren. De dan 
verkregen verbinding geeft met water op nieuw zwavel- 
zuur. Dit nieuwe zwavelzuurproces werkt bijzonder gun- 
stig, zoodat fabrieken, die zich nieuw installeeren voor 
zwavelzuurfabrikatie, uitsluitend hiervan gebruik maken. 
Dit was nu de reddende engel voor de indigosynthese» 
want men kon daardoor op gemakkelijke wijze het zwa- 
veligzuur weer in zwavelzuur omzetten, dat opnieuw 
