PRODUCTIVITEIT VAN PEPERRANKEN. 
II. 
Barbek onderscheidt bij de indeeling in ondervormen drie 
hoofdtypen: de Balamcotta, de Kallivalii en de Oheria- 
kodivarieteit. Daarbij komen dan nog een paar wilde vormen, 
die zich in de aanplantingen hebben gedrongen ; waar- 
schijnlijk zijn hun zaden door vogels verspreid, zooals men 
dat hier op Java dikwijls van de tjabee kan opmerken. 
Verder vindt men ook nog enkele malen zuiver mannelijke 
planten. 
In de drie hier boven genoemde hoofdtypen vindt men 
weer allerlei variaties; van belang is, dat men reeds aan 
den vorm van het blad kan zien, of alle bloemen herma- 
phrodiet zijn, of dat er veel bloemen van gescheiden geslacht 
in de aar voorkomen. Een kort overzicht van de ken- 
merken der verschillende typen moge hier volgen : wellicht 
kan het van dienst zijn om de op Java gekweekte vormen 
ermede te vergelijken. 
Als de beste variëteit wordt beschouwd het Balamcotta- 
type. Deze vorm bezit groote bladeren, die tamelijk sterk 
variabel zijn ; zoo zijn de tegenover de vruchtaren staande 
veel kleiner, smaller en lichter groen dan de oudere. De 
geheele plant is licht groen gekleurd, vooral in den bloeitijd 
is de tint licht. Volwassen bladeren zijn ongeveer twee 
maal zoo lang als breed, ongeveer 26 cM. bij 1272 cM'. 
De vorm is ovaal; de grootste breedte ligt in het midden ; 
dikwijls krijgt het blad door een scherpe bocht een hoekigen 
vorm; de eene zijde van het blad is dikwijls breeder dan 
de andere. De bloeitakken hangen naar beneden, de tak- 
