— 435 — 
naam van Robert luisterende, ons de reeds genoemde kano’s gezon- 
den had. Hij ontving ons, omgeven door zijn drie vrouwen en 
talrijke ondergeschikten, zeer vriendelijk ; allen gestikuleerden 
heftig, schreeuwden en dansten als dollen rond. Het bleek, dat 
zich al de indianen uit de omgeving verzameld hadden, om de z.g. 
Paiwarifeesten te vieren, die, zooals ik mij van vroeger herinnerde, 
eenige dagen duren, gedurende welken tijd zich zoowel mannen 
als vrouwen, jongen en ouden aan de wildste orgiën overgeven ; 
het gaat er dan allerdolst toe. Gelukkig deelde ons Robert mede 
— hij was de eenige die goed bij zijn zinnen was — dat heden de 
laatste dag der feestelijkheden was en toen wij hem het doel onzer 
reis duidelijk gemaakt hadden, beloofde hij ons niet slechts van levens- 
middelen te voorzien, maar ons ook voorzoover het de reis te water 
betrof, aan kan’os en roeiers te helpen. Inderdaad werden ons 
denzelfden avond nog voldoende hoeveelheden cassavebrood, meloe; 
nen, pisangs, suikerriet on de onvermijdelijke Cosseri gezonden, 
dit laatste is een drank waarmede wij uit beleefdheid even de lip- 
pen bevochtigden, maar spoedig aan onze indianen afstonden. 
Yoor een bijl, twee groote messen, eenige zagen, vijlen en andere 
kleinigheden beloofde hij ons voor den terugtocht nog wat kano’s 
te laten maken ; er was echter niets aan te doen, bij bedong er 
nog een geweer met ammunitie bij. 
Door de krachtige hulp van Robert, konden wij den volgenden 
dag goed uitgerust op volle sterkte vertrekken ; wij namen op den 
31en October afscheid van hem en vertrokken over land naar den 
Roraima. Na een zeer vermoeiende steile helling opgeklauterd te 
zijn, bereikten we de grenzen van het oerwoud en betraden de 
opene savanne, in de nabijheid van de Caraa-rivier, die hier de 
grensscheiding vormt tusschen Britsch-Guyana en Venezuela. Het 
was hier in de heerlijke steppe heel wat aangenamer dan in het 
bijna ondoordringbare tropische bosch ; hier schitterde alles en 
bewonderden wij in het felle licht den lieven plantengroei, waarin 
verspreid staande boomgroepen een aangename afwisseling aanboden. 
Na de heete, drukkende atmospheer van het bosch, de frisscbe soms 
koele lucht, die met de aangename geur van het savannagras 
bezwangerd, ons bijzonder goed deed. Op onzen verderen tocht, 
bemerkte ik op een zandig pad loopende een aangenamen zoeten 
geur, die bleek afkomstig te zijn van een aantal bloeiende exem- 
plaren van Sobralia liliastrutn , die 8 a 10 voet hoog waren en zich 
