— 442 — 
Onder de éénjarige Hibiscus-soorten wordt in hoofdzaak Hibiscus 
vesicarius Cav. gekweekt, deze gelijkt veel op H. Trionum L , beide 
hebben gele bloemen met purper hart, die van eerstgenoemde heeft 
echter grootere bloemen, zij zijn niet zoo mooi als H. Manihot L. 
met de variëteit dissecta Nob. 
Er bestaan nog eenige overblijvende soorten, die mooier zijn, 
zoowel door de grootte der bloem n als door den milden bloei. 
Men treft ze aan onder een half dozijn namen, die echter maar 
op twee soorten betrekking hebben, H. Moscheulos L. en H. militaris 
L., waarvan de eerste het meest verspreid is, onder verschillende 
vormen, die door velen als zoovele soorten aangemerkt worden. 
H. Moscheutos L. behoort te huis in de brakke moerassen van de 
kusten van Noord-Amerika, vooral in den staat New-York. De 
bloemen varieeren van licht rosé tot wit, zonder of met een kar- 
mijnrood hart, de bloemsteel is dikwijls aan de basis samengegroeid 
met de bladsteel van het naastbij staande blad. De bladeren zijn 
ovaal, puntig en getand, de onderste drielobbig, aan den onderkant 
witachtig behaard. 
H. roseus door Thore opgegeven als wildgroeiende aan de kusten 
van de Departementen des Landes de la Gironde et des Basses Py- 
rénée-”, komt dicht bij eerstgenoemde, men kan haar gerust als 
identiek daarmede beschouwen. De bloemen zijn donker rosé, met 
een purper hart, in het wild zijn deze 5 a 6 cm. breed, in cultuur 
10 cm., de bloemstelen staan vrij en de bladeren zijn ovaal-gespitst. 
Eenigen beschouwen haar als een afzonderlijke soort, o a. de 
Index Kewensis, het kan toch moeielijk iets anders zijn dan H. 
Moscheutos , in Frankrijk ingevoerd en daar verwilderd en die door 
invloed van klimaat en bodem eenige kleine veranderingen on- 
dergaan heeft. 
Volgens Dr. J. Guillaud, die in 1880 een belangrijke brochure 
over H. oquaticus Dc. uit boven- Italië en uit de moerassen van 
de Po schreef, zou deze met nog een andere in Klein-Azië voor- 
komende Hibiscussen, ook identisch zijn met H. Moscheutos 
H. palusiris L. van Noord-Amerikaanschen oorsprong en reeds 
in 1759 in de culturen ingevoerd, kan ook niet als een soort be- 
schouwd worden, wel is waar zijn de bloemen wit of vleesch- 
kleurig met in het hart een purperen cirkel, ze zijn grooter dan 
die H. roseus en hebben een diameter van 12 a 15 cm. De sten- 
gels en de bladeren zijn ook, ofschoon dezelfde gedaante hebbende, 
