KUNSTMATIGE INDIGO, RUBBER ENZ. 
( Vervolg en slot). 
Alvorens van de indigo af te stappen, wil ik hier nog 
een paar cijfers raeedeelen, die een idee geven van den 
omvang en de uitbreiding van de fabriekmatige indigo- 
bereiding in Duitschland in de laatste jaren. De uitvoer 
van indigo uit Duitschland bedroeg in 1905 11.200 ton 
en was in 1906 tot 12.700 ton gestegen met een waarde 
van 17.3 millioen gulden. 
In een 10-tal jaren heeft zich dus de indigofabrikatie 
tot een kolossale industrie ontwikkeld. Daar tegenover 
stel ik de uitvoer uit N.-Indië, die van een waarde van 
2 mill. gulden in 1904 tot 1.6 mill. in 1905 terugging. 
De indigo is niet de eerste plan tenkleur stof geweest, 
die de wetenschap geleerd heeft kunstmatig te bereiden; 
dat is het geval geweest met de kleurstof uit de meekrap, 
die ook reeds sedert oude tijden een zeer gewild materiaal 
was om mee te verven. Dientengevolge had de cultuur 
van meekrap in Holland, in den Elzas, maar vooral in 
Frankrijk een groote uitbreiding verkregen. De jaarlijksche 
verbouw hiervan vertegenwoordigde een waarde van 36 tot 
42 mill. gulden. Aan deze bloeiende cultuur werd in 1869 
binnen een paar jaren een einde gemaakt door de ont- 
dekking van de kunstmatige alizarine. Het was reeds 
sedert 1826 bekend, dat in de meekrap een kleurstof 
aanwezig was, die door zijn ontdekker alizarine genoemd 
was naar den naam, die men in de Levant aan de 
meekrap geeft. Later werd aangetoond, dat deze kleur- 
stof daarin niet in vrijen toestand aanwezig is, maar 
evenals ook bij de indigokleurstof het geval is, in den 
