DE ZINTUIGEN DER PLANTEN. 
Vroeger was het gemakkelijk het verschil tusschen 
dieren, planten en mineralen aan te geven. Zulks was 
heel eenvoudig. De planten groeien en leven ; de dieren 
groeien, leven en voelen. Zoo zei de groote LiNNAEUsjin 
het latijn: „plantae crescunt et vivunt, animalia crescunt, 
vivunt et sentiunt”. De steenen doen natuurlijk noch het 
een, noch het ander. Het was toch tempo-doeloe. Thans 
is het voor een natuuronderzoeker lang niet zoo gemakkelijk, 
het verschil tusschen planten en dieren te preciseeren. Wij 
letten tegenwoordig meer en meer op de talrijke overgangen 
in de natuur, en het is zelfs vrij moeilijk om eenig karak- 
ter te vinden, waardoor het geheele dierenrijk zich van 
het plantenrijk onderscheidt. Het is wel bekend, dat het 
bewegingsvermogen alleen voor een oppervlakkige beschou- 
wing een afdoend verschil is. Niet alleen zijn er vele dieren, 
die zich niet van plaats tot plaats bewegen kunnen (locomo- 
torische beweging), wij kennen echter ook zeer vele planten, 
welke zich op die wijze bewegen. Wel is waar zien wij 
nooit boomen en heesters in de tuinen rondloopen, maar 
onder het mikroskoop verandert de zaak. Dan wemelt 
het van zich bewegende kleine planten, en zelfs met het 
bloote oog kan men verscheidende kleine groene wieren 
in het water, of schimmels op de aarde zich zien bewegen. 
Den niet deskundigen komt het voor, alsof er een groot 
verschil bestaat tusschen planten en dieren ten opzichte 
van de zinnen. Deze meening is echter lang niet juist. 
Bij oneindig veel kleine, laag ontwikkelde dieren zijn de 
zinnen niet beter ontwikkeld dan bij vele planten. Maar 
niet alleen dat; in de laatste decenniën is het een aan- 
