486 — 
heeft. De opname der prikkeling en de zichtbare gevolgen 
ervan, zijn dus twee verschillende werkzaamheden, in twee 
verschillende gedeelten van den wortel gelocaliseerd, het 
eerst in de wortelpunt, en het tweede in het sterk groeiende 
gedeelte van den wortel. Dit is echter nog geen voldoende 
reden om de wortelpunt als een bijzonder zintuig te be- 
schouwen. De wortelpunt is niet in het bijzonder voor de 
zwaartekracht gevoelig, maar ook voor vele andere prik- 
kelingen. Dat is de reden, waarom men de wortelpunt 
de hersens der planten genoemd heeft, wel is waar minder 
korrekt, daar de hersens juist het centrum van het 
zenuwstelsel der dieren uitmaken, waarheen alle verschil- 
lende prikkelingen geleid, en opgenomen worden, als ge- 
voel, smaak enz.; terwijl de wortelpunt integendeel het 
orgaan is, waar de prikkeling gepercipeerd wordt, en van- 
waar de prikkeling geleid wordt naar een andere plaats, 
waar ze opgenomen wordt, en waar het gevolg: de bui- 
ging van den wortel plaats heeft. De wortelpunt kan 
men dus veel beter vergelijken met de uiterste einden 
der zenuwen, en niet met de hersenen. Of er in de wor- 
telpunt bijzondere zintuigen voor de „perception” der 
zwaartekracht of andere prikkelingen voorkomen, is iets 
afzonderlijks. De wortelpunt in het geheel kunnen wij, 
als gezegd, echter niet als een zintuig beschouwen. 
Daar, zooals wij gezien hebben, de wortelpunt in staat is 
de werking van de zwaartekracht te percipieeren, moeten 
wij aannemen, dat er in dat gedeelte van de planten wer- 
kelijk een of ander orgaan bestaat, hetwelk deze funktie 
verricht. Men heeft dan ook getracht zulke te vinden. 
Hoogstwaarschijdlijk is men er ook in geslaagd na te 
sporen, op welke wijze de zwaartekracht opgenomen wordt. 
Ter verklaring hiervan heeft men de zoogenaamde „Sta- - 
tolithen-theorie” opgesteld. 
Deze naam is ontleend aan de zoölogie. Onder Sta- 
tolithen verstaat men eenige eigenaardige organen van 
verscheidende lagere dieren ; ze bestaan in hoofdzaak uit 
