— 487 — 
een of meerdere korrels, in een holte liggende. Op den 
binnenkant daarvan eindigen zenuwen, (zie Fig. 1.). Ver- 
andert nu het dier van houding, dan drukt het korreltje 
(Fig. lo) op verschillende dezer zenuwcellen ( z in Fig. 1.). 
Als b v. het dier het ondersteboven komt te liggen, zullen 
de zenuwcellen, die anders boven zitten, en niet door het 
korreltje, de statolith, gedrukt worden, nu juist beneden 
komen, en de statolith zal daarom op deze drukken. Dat 
is natuurlijk ongewoon, en wordt dadelijk in het centrum 
van het zenuwstelsel 
opgenomen. Het or- 
gaan moet dus dienen, 
om de houding van 
het dier in de ruimte 
waar te nemen. Het 
is iets dergelijks, als 
verondersteld wordt 
ten opzichte van de 
drie bogen in het oer 
bij de hoogere dieren 
en bij de menschen. statolith en oog van Rhopalonema, 
Bekend is het, hoe een een soort zeekwal, sterk vergroot, 
duif, waarvan men de oorbogen verwijderd heeft, het even- 
wicht verliest. 
Daar de meeste planten nu ook zeer gevoelig zijn voor 
een veranderde houding in de ruimte, en de normale stel- 
ling terug zoeken, heeft men ook bij deze naar „Statolithen” 
gezocht, en meent ze in de zetmeelkorrels gevonden te 
hebben. In speciale cellen van de wortelpunt en van 
andere voor de zwaartekracht gevoelige organen hoopen 
zich zulke zetmeelkorrels op, en van deze hebben Haber- 
landt en Nemec aangetoond, dat ze hun plaats in de cehen 
veranderen, naarmate deze in een andere stelling komen. 
Als de wortel met de punt naar beneden staat, liggen de 
zetmeelkorrels beneden in de cellen, en drukken dus op 
het protoplasma in het onderste gedeelte van deze (Fig. 2.). 
Fcg. 1 
