— 494 — 
zullen wij een eigenaardige inrichting vinden. De buiten- 
wand is sterk gewelfd, en de verschillende deelen ervan 
hebben een geheel verschillende dikte. In het midden is 
hij zeer dik en hard, daar de kurkstoflaag hier sterk ont- 
wikkeld is. In de peripherie daarentegen zijn de wanden 
fijn en dun, en in ’t geheel niet verkurkt, dus geheel zacht. 
Op de grens van de cel, die lager zit, gaat de celwand vrij 
steil naar boven 
(rechts in Fig. 4a) 
doch aan de tegen- 
overgestelde zijde 
van de cel is het 
dunne gedeelte vlak 
uitgebreid, (links 
in Fig. 4a.) Wordt 
een druk uitgeoe- 
fend op zulk een 
celwand, dan zullen 
natuurlijk de dun- 
ne gedeelten mee- 
geven, en wel zoo, 
als Fig. 4b. aan- 
toont. Het boven- a. voor aanraking, b. na aanraking. Sterk vergroot, 
gedeelte van den celwand zal naar binnen dringen, en 
een plotselinge en sterke druk op het protoplasma uit- 
oefenen, terwijl het benedengedeelte naar buiten zal gedrukt 
worden, en in het protoplasma trekken, daar dit de celwand 
volgen moet. Op beide wijzen wordt de prikkeling geper- 
cipieerd. 
Bij de gewone „Kruidje-roer-mij-niet” en een hier in 
Indië vrij gewoon onkruid, met name Biophytum sensitivum, 
vinden wij nog meer gecompliceerde gevoelsorganen. Op 
de bladeren van deze planten bevinden zich eenige (1 a 
2 mm.) lange voelharen. Fig. 5 geeft de basis van zulk een 
haar van Biophytum weer. Het bestaat uit twee deelen. 
Het onderste is gevormd door een kussen van dunwandige 
a 
Gevoelcellen van de Epidermis van 
Abutilon. 
